Η Κρίση της Γονικής Πυξίδας
Στα σπίτια μας, πίσω από τις προσεγμένες προσόψεις και την καθημερινή μας ρουτίνα, συντελείται ένα αθόρυβο κοινωνικό έγκλημα: η σταδιακή απώλεια της γονικής ταυτότητας. Σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την υπογεννητικότητα, το στοίχημα δεν είναι μόνο να γεννηθούν παιδιά, αλλά το πώς αυτά θα μεγαλώσουν με αρχές, όρια και αξίες σε έναν κόσμο χωρίς ηθικά φίλτρα. Για να συμβεί αυτό, οφείλουμε να είμαστε πρακτικά και συναισθηματικά διαθέσιμοι και παρόντες στη ζωή τους.
Σήμερα, η γονική φροντίδα εγκλωβίζεται στην παγίδα της κοινωνικής προβολής. Πείθουμε την κόρη μας πως είναι μια «Θεά», τροφοδοτώντας έναν πρώιμο ναρκισσισμό που την αφήνει απροστάτευτη, ενώ στα αγόρια ενισχύουμε μια στρεβλή αντίληψη δύναμης του λεβέντη, του πασά, μίας ανωτερότητας και ελευθερίας χωρίς όρια, η οποία μετατρέπεται πολύ σύντομα σε μία τοξική αρρενωπότητα.. Όταν η μητέρα αυτοϋποβιβάζεται σε «κολλητή», υποκινούμενη από την επιθυμία της να ζήσει ή ίδια ή από μια εγωκεντρική ανάγκη να παραμείνει «σύγχρονη», και υιοθετεί μια ωμή γλώσσα για την προσωπική ζωή του παιδιού, και ενώ η πατρική φιγούρα είναι παρούσα απούσα ή ασθενική, τότε η έννοια της προστασίας εξατμίζεται. Τώρα αναρωτιέστε γιατί η εμφάνιση της κόρης σας διολισθαίνει σε μια πρόωρα σεξουαλικοποιημένη εικόνα που παραπέμπει σε πρότυπα ξένα προς την παιδική και εφηβική ηλικία; Το «όχι», που κάποτε λειτουργούσε ως απαραίτητο προστατευτικό τείχος, έχει αντικατασταθεί από μια επικίνδυνη ασυδοσία. Είναι το ηχηρό καμπανάκι της δικής σας απουσίας από τον ρόλο του καθοδηγητή που θα έπρεπε να αποτελεί την ασφαλή πυξίδα του παιδιού.
Η αποξένωση μέσα στο σπίτι είναι το πικρό χιούμορ της εποχής μας. Ζευγάρια που χωρίζουν γιατί διαφώνησαν για το ποιο δεκαπενθήμερο θα επισκεφθούν τη Μύκονο, συνειδητοποιούν μετά από δεκαετίες γάμου πως είναι δύο ξένοι που μοιράζονται την ίδια στέγη. Και το παιδί; Ο «άγνωστος» του διπλανού δωματίου. Την ίδια στιγμή, ο έφηβός σας πνίγεται στην ασφυκτική πίεση των Πανελληνίων. Μια πίεση που συχνά δεν αφορά τη δική του κλίση, αλλά τη δική σας απαίτηση να μην «εκτεθείτε» κοινωνικά από μια ενδεχόμενη αποτυχία του.
Η υποκρισία μας καθρεφτίζεται στις φωτεινές οθόνες. Ζητάμε από τα παιδιά να αποσυνδεθούν, ενώ εμείς οι ίδιοι είμαστε προσκολλημένοι στα ψηφιακά μας είδωλα. Κάποτε η διέξοδος ήταν τα μπιλιαρδάδικα έστω, και η αληθινή παρέα, μια ουσιαστική κοινωνική τριβή. Σήμερα, οι έφηβοι καταλήγουν στην απομόνωση. Ποιος φροντίζει, τελικά, τους εφήβους; Πρέπει να αντιληφθούμε τα σημάδια με την ταχύτητα του φωτός. Η πραγματική προστασία κρύβεται στη σταθερή παρουσία και στο θάρρος να γίνουμε ξανά ισχυρά πρότυπα. Η προστασία του παιδιού δεν είναι η οικονομική άνεση, αλλά η σταθερή συναισθηματική άγκυρα. Ας αφήσουμε το «φαίνεσθαι» –αυτό το κυνήγι της τέλειας βιτρίνας– στην άκρη ή των επιτευγμάτων όταν τα παιδιά έχουν φθάσει 5-6 χρόνων και δεν ξέρουν να δένουν τα παπούτσια τους. Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να «συστηθούμε» ουσιαστικά με τα παιδιά μας.
Ελευθερία Έρη Κεχαγιά
Ευρωπαϊκή πιστοποίηση Ψυχοθεραπείας (ECP),
Μ.Α. Συμβουλευτικής Ψυχολογίας Πανεπιστημίου KEELE Αγγλίας,
Εκπαιδεύτρια Ομάδων Συμβουλευτικής Γονέων
Website: www.psychiki-ygeia.gr
Αγ. Φιλοθέη, Μαρούσι,
Τηλ.: 210 2020119
Κιν.: 6932524008
