Χλώριο! Χλώριο! Γράφει ο Ανδρέας Σοκοδήμος Ήταν καλοκαίρι. Ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Έπαιζα στην αυλή, κάτω από τη βαθιά σκιά της κληματαριάς που τη σκέπαζε από τη μία άκρη της ως την άλλη. Το παιχνίδι μου συνόδευε η μονότονη συναυλία των τζιτζικιών που ρουφούσαν τους χυμούς της πλατύφυλλης μουριάς μας, διασκεδάζοντάς μας με τα τζι-τζι-τζι! Κάποια στιγμή ακούστηκε μια νεανική, αλλά δυνατή φωνή που έλεγε: «Χλώριο! Χλώριο!» Πρώτη-πρώτη που αντέδρασε στο γενικό κάλεσμά του ήταν η κυρία Άννα, η νοικάρισσά μας, που νοίκιαζε με τον σύζυγό της…
Περισσότερα