«Καρέκλες, κανονισμοί, το πρώτο πρόστιμο και συγκρατημένη αισιοδοξία…»
Γράφει η Όλγα Μενεμενόγλου
Ποδαρικό με νέους Αντιδημάρχους
Με ρωτούν συχνά για τους νέους Αντιδημάρχους ή πώς βλέπω να πηγαίνει ο Δήμος. Να σχολιάσω; Θα σχολιάσω λοιπόν. Αλλά «τόσο – όσο» και ψύχραιμα γιατί ακόμα είναι νωρίς. Όχι για την Διοίκηση που μέσιασε η θητεία της αλλά για τους Αντιδημάρχους.
Η Διοίκηση Μπονάτσου ξεκίνησε το 2024 με δυναμική. Έψαχνε ρυθμό. Έψαχνε ισορροπίες. Έπρεπε ως ομάδα να δέσει. Λογικό.
Το 2025 έδειξε κόπωση. Θέματα άνοιξαν και δεν έκλεισαν. Πρωτοβουλίες έμειναν στη μέση. Κάποιοι δοκιμάστηκαν σε θέσεις που δεν τους ταίριαξαν.
Κι αυτό δεν είναι κατηγορία. Είναι αποτίμηση.
Το 2026 μπήκε με το δεξί στον Δήμο μας. Μέχρι στιγμής, η Διοίκηση δείχνει καλύτερο βηματισμό. Βλέπουμε στοχευμένες κινήσεις και εξωστρέφεια. Ήδη γίνονται αναφορές σε ημερήσιες και εβδομαδιαίες πανελλήνιες εφημερίδες — είτε για την καταγραφή των ιστορικών κτιρίων με τη Monumenta είτε για την προσφυγή στο ΣτΕ για το περιβαλλοντικό ισοζύγιο και τον συντονισμό και συνεργασία με άλλους δήμους. Και αυτά μετράνε.
Όσον αφορά τη νέα διοικητική δομή και τις αλλαγές στις αντιδημαρχίες: αυτό αποτελεί πολιτική πράξη. Κάποιοι μιλούν για απλή εναλλαγή καρεκλών. Δεν είναι όμως έτσι. Κάποιοι άνθρωποι «κάθονται» πολύ πιο άνετα σε αυτές τις καρέκλες και ως επί το πλείστον, φαίνεται να ταιριάζουν περισσότερο τα πρόσωπα με τις θέσεις και τα χαρτοφυλάκια. Ο Δήμαρχος κρίνεται από τις επιλογές του. Και από το αν προβαίνει στις απαιτούμενες διορθώσεις όταν χρειάζεται, με μόνο στόχο το όφελος των πολιτών.
Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για τους Αντιδημάρχους, αλλά και για τους συμβούλους και τους συνεργάτες, άμισθους και έμμισθους. Γιατί Διοίκηση δεν είναι μόνο οι τίτλοι. Είναι οι άνθρωποι γύρω από το τραπέζι των πράξεων και αποφάσεων. Αν οι επιλογές γίνονται με κριτήριο την επάρκεια, την εργατικότητα και τη δυνατότητα να κλείνουν θέματα, τότε η Διοίκηση ωριμάζει. Αν γίνονται μόνο για ισορροπίες, τότε απλώς κερδίζεται χρόνος.
Το 2026 λοιπόν, μπήκε καλά. Το ζητούμενο είναι να συνεχίσει έτσι. Και εκεί θα κριθούν όλοι. Χωρίς εξαιρέσεις.
Και εμείς — και εσείς, βέβαια, οι αναγνώστες μας — θα είμαστε εδώ για να χειροκροτήσουμε τα καλά και να κρίνουμε όσα δεν έγιναν ή έγιναν λάθος. Οπότε μένουμε συντονισμένοι και, επειδή πολλάκις την έχουμε πατήσει, συγκρατημένα αισιόδοξοι.
Σκάψε – σκάψε, κάτι βγήκε!
Δεν ήταν αυτονόητο. Δεν ήταν δεδομένο. Και σίγουρα δεν μας το έκανε δώρο η ΔΕΗ επειδή μας συμπάθησε. Ο λόγος για το 4×4 αυτοκίνητο που δωρίστηκε από τη ΔΕΗ και θα διατεθεί στην Πολιτική Προστασία του Δήμου (σχετικό ρεπορτάζ, στην σελίδα 4). Γιατί μας το δώρισαν; Επειδή το ζητήσαμε. Το διεκδικήσαμε.
Τα έργα για τις οπτικές ίνες θύμιζαν λίγο το γιοφύρι της Άρτας. Έσκαβαν, έστρωναν, έραβαν, ξήλωναν για μήνες. Κι αφού παραπονεθήκαμε, είπαμε να κάνουμε κάτι παραγωγικό: να διεκδικήσουμε ένα ανταποδοτικό όφελος. Όρος απλός, αλλά ουσιαστικός, αξίας περίπου 45.000 ευρώ.
Κι αν για όλη αυτήν την ταλαιπωρία, σε κάποιους το αυτοκίνητο φαίνεται λίγο, εμείς θα θυμίσουμε ότι μέχρι τώρα, τα τραβούσαμε όλα αυτά και τίποτα δεν μας έδιναν κι έφευγαν οι εργολάβοι κύριοι και ανενόχλητοι. Τώρα όμως βρέθηκε κάποιος που ζήτησε. Και αυτός είναι ο Δήμαρχος που από αυτά και άλλες κινήσεις αρχίζει να φαίνεται σαν χαρακτήρας διεκδικητικός. Όταν λοιπόν η Διοίκηση διεκδικεί και παίρνει, εμείς οφείλουμε να το σημειώσουμε. Άντε να παίρνουν σειρά και οι άλλες ΔΕΚΟ, που έχουν κάνει τους δρόμους μας… σουρωτήρια.
Με γεια λοιπόν το όχημα, που αναμένεται να εξοπλιστεί και να ενταχθεί στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της Πολιτικής Προστασίας. Με το καλό!
Συμμετέχουμε και στους Κανονισμούς
Τους Κανονισμούς Καθαριότητας και Πρασίνου φέρνουν για πρώτη φορά σε δημόσια διαβούλευση οι ταγοί της πόλης μας.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα έχουμε άποψη. Ότι θα μπορούμε να ενημερωθούμε πριν αποφασίσουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Ότι θα γράψουμε σχόλια, θα προτείνουμε λύσεις, θα ζητήσουμε αλλαγές.
Και αυτό είναι η πρώτη φορά που μας συμβαίνει σε αυτόν τον Δήμο. Σίγουρα είναι ένα ακόμη βήμα προς την σωστή κατεύθυνση.
Η Οδύσσεια του Κανονισμού Καθαριότητας
Κανονισμό Καθαριότητας βέβαια, δεν αποκτά ο Δήμος για πρώτη φορά. Ψηφίστηκε αρχικά το 2012. Ξαναψηφίστηκε αργότερα με αλλαγές. Άλλαξε και επί της προηγούμενης Διοίκησης, όταν πανηγυρίσαμε -θυμάστε;- για τα πρόστιμα στους φυσητήρες.
Ερευνώντας το ιστορικό του Κανονισμού, θυμήθηκα την αείμνηστη Πέλλη Ζωγοπούλου, επί χρόνια Διευθύντρια Σύνταξης των Τοπικών Νέων και ψυχή αυτής της στήλης μέχρι το 2021. Όταν πανηγυρίζαμε στο γραφείο για την πρώτη εκείνη ψήφιση, είχε πει : «Κάτσε να ισχύσει και να κοπεί και κανένα πρόστιμο». Και είχε δίκιο. Γιατί, εάν δεν εφαρμόζεται, ο Κανονισμός είναι απλά ευχολόγιο. Και η Πέλλη, συνήθως, δεν έπεφτε έξω. Δεν κόπηκε ούτε ένα πρόστιμο.
Φτάσαμε λοιπόν στο 2025 για να μάθουμε -δια στόματος Δημάρχου Χαράλαμπου Μπονάτσου- ότι δεν υπήρχε καν κωδικός είσπραξης στην Ταμειακή Υπηρεσία για τέτοιου είδους πρόστιμα. Δηλαδή είχαμε Κανονισμό, αλλά όχι ταμείο για να τον εφαρμόσουμε. Και μη νομίζετε ότι ο Δήμαρχος μας τα είπε αυτά κατ’ ιδίαν. Σε συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου το ακούσαμε και δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση από την Αντιπολίτευση. Οπότε, μάλλον ισχύει.
Κηπούπολη χωρίς Κανονισμό Πρασίνου
Και σαν να μην έφταναν αυτά, να γνωρίζετε ότι στον Δήμο μας, ναι εδώ στην ΚΗΠΟΥΠΟΛΗ των Βορείων Προαστίων, μέχρι σήμερα δεν είχαμε Κανονισμό Πρασίνου!
Την ώρα που σε συνοικίες του Δήμου Αθηναίων παλεύουν να φυτέψουν ένα δέντρο και να κρατήσουν μια νησίδα σκιάς, εμείς, με δεδομένο το πράσινο γύρω μας, δεν είχαμε καν το στοιχειώδες θεσμικό πλαίσιο προστασίας. Απίστευτο κι όμως αληθινό!
Επιτέλους λοιπόν, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και θεσμοθετείται ο Κανονισμός Πρασίνου.
Πού να πρωτοπάνε;
Και βέβαια, η εφαρμογή των Κανονισμών απαιτεί και να υπάρχει ένας ικανός αριθμός προσωπικού για να τους επιβάλλει. Πόσους Δημοτικούς Αστυνομικούς έχουμε μέχρι σήμερα; Δύο. Που πρέπει να κυνηγάνε τα πάντα: παράνομη στάθμευση, κολωνάκια-ιδιωτικές «κρατήσεις», εμπόδια στα πεζοδρόμια, κάδους μπάζων χωρίς άδεια… Πού να πρωτοπάνε;
Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος προσανατολίζεται στο να αναθέσει την επιβολή προστίμων στους επόπτες των Υπηρεσιών Καθαριότητας και Πρασίνου. Αν όντως το σύστημα λειτουργήσει, τότε αλλάζει το παιχνίδι.
Αμ έπος, αμ έργον
Κανονισμό λοιπόν έχουμε. Κωδικό για την είσπραξη των προστίμων έχουμε. Δυνατότητα επιβολής έχουμε. Εφαρμογή όμως θα έχουμε; Γιατί η τήρηση του Κανονισμού, στο πρώτο πρόστιμο θα φανεί. Και για να μην παρεξηγηθούμε, δεν πανηγυρίζουμε τα πρόστιμα, τα όρια και την τάξη χειροκροτούμε. Και ναι, λίγοι είναι οι ασυνείδητοι. Αλλά αυτοί αρκούν για να δημιουργούν χάος.
Privé χωματερές
Όταν μιλάμε για ασυνείδητους, μην πάει το μυαλό σας μόνο σε καταστήματα. Εκεί άλλωστε, οι υπαίτιοι είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι, καθώς είτε οι κούτες τους έχουν σήμανση, είτε οι ξέχειλοι κάδοι βρίσκονται ακριβώς μπροστά στις εισόδους τους.
Στα σπίτια όμως, το να εντοπίσεις τον ένοχο, δεν είναι πάντα εύκολο. Εκεί που ένας καναπές εμφανίζεται στην γωνιά του δρόμου από το πουθενά μαζί με μια λεκάνη τουαλέτας. Γιατί, όσους Κανονισμούς και να γράψεις, όσα πρόστιμα και να βάλεις, η παντελής έλλειψη συνείδησης, στοιχειώδους αγωγής και σεβασμού, δυστυχώς δεν διορθώνονται.
Αποδημητικά κλαδιά
Και μια που μιλήσαμε για το Πράσινο, να σας πληροφορήσουμε και για άλλο ένα ευτράπελο. Ως γνωστόν, ο Δήμος Φιλοθέης–Ψυχικού συνορεύει με τον Δήμο Αθηναίων -το Νέο Ψυχικό με το Ελληνορώσων και το Ψυχικό με το Πολύγωνο -Νέα Φιλοθέη.
Και στον μεν Δήμο μας, που η Υπηρεσία Πρασίνου μεριμνά για την αποκομιδή του λεγόμενου ιδιωτικού πρασίνου. Ο Δήμος Αθηναίων όμως, όταν ένας κηπουρός κλαδεύει, ο ιδιοκτήτης οφείλει να φροντίσει ο ίδιος για την μεταφορά και την απόρριψη των κλαδιών, με κόστος όχι ευκαταφρόνητο. Κι έτσι, ως διά μαγείας, τα κλαδιά περνάνε τα Δημοτικά «σύνορα» και κατασκηνώνουν εκεί που θα τα μαζέψουν άλλοι. Αστείο; Ναι. Άδικο; Επίσης ναι.
Το Πέτρινο
Το «Πέτρινο» της Φιλοθέης δεν είναι απλώς ένα περίπτερο. Είναι σύμβολο, όχι μόνο για την Φιλοθέη, αλλά για όλο τον Δήμο Φιλοθέης – Ψυχικού. Γι’ αυτό και κάθε αλλαγή -ακόμη και καθαρά λειτουργική- αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Η Φιλοθέη και το Ψυχικό έχουν μάθει να περιφρουρούν αυστηρά τη φυσιογνωμία τους. Και καλώς κάνουν, είναι άλλωστε αυτονόητο το ότι πρέπει να διατηρηθεί ο χαρακτήρας της περιοχής. Επί του θέματος έχουν γραφτεί και ειπωθεί πάρα πολλά, σε όλους τους τόνους.
Όπως προκύπτει από τα μισθωτήρια, στο Πέτρινο προβλεπόταν -και εξακολουθεί να προβλέπεται- η διάθεση αρτοσκευασμάτων και συναφών ειδών που περιλαμβάνει και την παρασκευή καφέ, ενώ έκανε και διανομές μέσω των διαφόρων πλατφορμών. Απλώς μέχρι σήμερα, η μηχανή του καφέ ήταν αυτή που λειτουργεί με κάψουλες, ενώ τώρα υποψιαζόμαστε (ή μάλλον, είμαστε βέβαιοι) ότι η επιχείρηση θα χρησιμοποιεί επαγγελματική μηχανή καφέ. Μπορεί αυτό να εκληφθεί ως αλλαγή χρήσης ή πρόκειται απλώς για αναβάθμιση εξοπλισμού, όταν η χρήση παραμένει η ίδια -δηλαδή χωρίς τραπεζοκαθίσματα, χωρίς έψηση, χωρίς όχληση;
Στο τέλος της μέρας, μπορεί ένα Δημοτικό κατάστημα, με ενοίκιο σήμερα 6.000 ευρώ, να σταθεί αποκλειστικά ως «παλαιού τύπου» ψιλικατζίδικο; Και αν δεν σταθεί, ποια είναι η εναλλακτική, ώστε να παραμείνει βιώσιμο ως επιχείρηση; Θεωρούμε ότι εδώ τίθεται πρωτίστως ένα ζήτημα εμπιστοσύνης, για το κατά πόσο αυτά που προβλέπονται θα τηρηθούν, χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα. Γιατί τότε ίσως μιλάμε για ένα Πέτρινο που παραμένει περίπτερο γειτονιάς — απλώς πιο βιώσιμο. Αν όμως, το Πέτρινο καταλήξει τόπος συγκέντρωσης, «ορθάδικο», «ποτάδικο» ή δεν ξέρω κι εγώ τι, τότε ναι, οι ανησυχίες έχουν βάση.
Στα Τοπικά Νέα, παρακολουθούμε το θέμα με προσοχή.
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top-nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
