Γράφει η Όλγα Μενεμενόγλου
Λογοδοσία, αγάπη μου!
Σας έχω πει ότι η Ειδική Συνεδρίαση Λογοδοσίας είναι η αγαπημένη μου; Δεν σας το έχω πει; Ε, σας το λέω τώρα!
Ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης βέβαια, από διμηνιαία την έκανε τετραμηνιαία. Αλλά, εδώ που τα λέμε, μου φαίνεται λογικό. Πολλή δουλειά για τη Διοίκηση και τις Υπηρεσίες, που πρέπει να συγκεντρώσουν στοιχεία, να προετοιμαστούν και να δώσουν απαντήσεις.
Και όπως λέει ο λαός, «αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι»! Οπότε, μια χαρά και το τετράμηνο!
Γιατί μου αρέσει τόσο; Δεν με ρωτάτε, πώς θα μπορούσατε άλλωστε…, αλλά εγώ θα σας πω!
Μου αρέσει γιατί αφενός είναι η δουλειά μου, αφετέρου γιατί ακούω και μαθαίνω πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για τον Δήμο μας. Ακούω ερωτήσεις, απαντήσεις, διαφωνίες, διευκρινίσεις και, πού και πού, κανένα μαργαριτάρι που μου φτιάχνει τη διάθεση!
Και, βέβαια, μου αρέσει γιατί κάθε φορά φεύγω με υλικό για δύο Φύλλα εφημερίδας! Τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος της ενημέρωσης;
Πάμε, λοιπόν, να σχολιάσουμε όσα είδαμε, όσα ακούσαμε και όσα καταλάβαμε!
Ακριβό μας νεράκι!
Μια παλιά ιστορία. Τόσο παλιά, που ξεκίνησε όταν η Φιλοθέη ήταν ακόμη Κοινότητα, πέρασε στον πρώην Δήμο Φιλοθέης και κατέληξε στον Καλλικρατικό Δήμο Φιλοθέης–Ψυχικού.
Μια φορά, λοιπόν, κι έναν καιρό, η Φιλοθέη και η ΕΥΔΑΠ —ελπίζω να τη λέγανε ήδη ΕΥΔΑΠ και όχι… ΟΥΛΕΝ!— συμφώνησαν, στο πλαίσιο της παράδοσης του δικτύου ύδρευσης, τη δωρεάν παροχή νερού για το πότισμα των κοινόχρηστων χώρων της Φιλοθέης. Κάπως έτσι γίνονταν κάποτε οι συμφωνίες, μιας και υπήρχαν και δημοτικά δίκτυα και ιδιωτικά.
Τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες άλλαξαν και κάποια στιγμή η ΕΥΔΑΠ αποφάσισε ότι το νερό δεν μπορούσε πλέον να παρέχεται δωρεάν. Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, αποφάσισε ότι η συμφωνία δεν ίσχυε και μας έστειλε τον λογαριασμό. Κι έτσι ξεκίνησε μια δικαστική διαμάχη που, όπως συμβαίνει συχνά σε αυτή τη χώρα, κράτησε χρόνια. Πολλά χρόνια! Τόσα, που η Κοινότητα πρόλαβε να γίνει Δήμος, ο Δήμος να γίνει Καλλικρατικός και να περάσουν άλλα δεκαπέντε χρόνια, μέχρι να φτάσουμε στον τελικό λογαριασμό. Και τι λογαριασμό! Σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ!
Δώσαμε προκαταβολή 300.000 ευρώ και ρυθμίσαμε το υπόλοιπο σε 48 μηνιαίες δόσεις. Και κάπως έτσι θεωρήσαμε ότι η πολυετής περιπέτεια έλαβε τέλος. Αμ δε!
Στην Ειδική Συνεδρίαση Λογοδοσίας της 30ής Οκτωβρίου, ο επικεφαλής του «Προαστίου Προτύπου», Δημήτρης Γαλάνης, επανέφερε την υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι ο Δήμος θα μπορούσε να είχε χρηματοδοτηθεί από το Υπουργείο Εσωτερικών, αντί να επιβαρυνθεί ο Δημοτικός Προϋπολογισμός.
Και δεν το είπε στον αέρα! Επικαλέστηκε συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση και υπουργική απόφαση για την εξόφληση οφειλών από τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, αναφέροντας ότι από τη σχετική χρηματοδότηση ωφελήθηκαν 32 Δήμοι, μεταξύ των οποίων και το γειτονικό μας Γαλάτσι.
Η Δημοτική Αρχή, από την πλευρά της, υποστήριξε ότι υπήρχε πίεση χρόνου, κίνδυνος κατάσχεσης και πως η συγκεκριμένη οφειλή δεν μπορούσε να ενταχθεί στο πρόγραμμα.
Και κάπου εκεί η Δημοτική Αρχή θεώρησε καλό να εγκαλέσει την Αντιπολίτευση: «Εσείς γιατί τον υπερψηφίσατε τον διακανονισμό;». Μα θέλει και ρώτημα; Γιατί προφανώς τότε δεν είχαν εντοπίσει τη δυνατότητα χρηματοδότησης! Τώρα που έμαθαν τι έγινε με άλλους Δήμους, πονηρεύτηκαν και ζητούν εξηγήσεις. Και καλά κάνουν!
Ας μη γελιόμαστε, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιος ψήφισε τον διακανονισμό. Είναι αν υπήρχε τρόπος να μην επιβαρυνθούν τα Δημοτικά ταμεία. Ο Δήμαρχος δήλωσε ότι θα επανεξετάσει την υπόθεση. Και πολύ καλά θα κάνει, γιατί οι διαφορετικές ερμηνείες που ακούσαμε χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις.
Εν αναμονή, λοιπόν, της απάντησης του Δημάρχου και της γνωστοποίησης και όποιων άλλων στοιχείων υπάρχουν.
Γιατί αν το πολύ νερό κύλησε στ’ αυλάκι, το εκατομμύριο κύλησε από το ταμείο μας!
Ένα νέο γήπεδο για τον Δήμο
Το θέμα που κυριάρχησε στην συζήτηση ήταν η παραχώρηση στον Δήμο μας του γηπέδου ποδοσφαίρου που βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του Νοσοκομείου “Σωτηρία”. Η Δημοτική Σύμβουλος και πρώην Αντιδήμαρχος Ελένη Ζέππου αναρωτήθηκε σχετικά με το καθεστώς της έκτασης και τη σχέση της με το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή. Ο Δήμαρχος, από την πλευρά του, εξήγησε ότι η παραχώρηση δεν αποφασίστηκε από τη μια ημέρα στην άλλη. Προηγήθηκε μακρά αναζήτηση του αρμόδιου φορέα, έλεγχος του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και συνεννοήσεις, μέχρι να φτάσει ο Δήμος στη συμφωνία με την 1η Υγειονομική Περιφέρεια. Απόρησα λοιπόν: αν η κυρία Ζέππου διαθέτει στοιχεία που δημιουργούν ερωτήματα για τη νομιμότητα της αξιοποίησης του χώρου, γιατί δεν τα καταθέτει στη Δημοτική Αρχή; Σύμφωνα τουλάχιστον με την ενημέρωση που είχαμε από τον Δήμαρχο, τέτοια στοιχεία δεν έχουν κατατεθεί. Αντί να αφήνει να δημιουργούνται εντυπώσεις, θα μπορούσε κάλλιστα να επισκεφθεί το Δημαρχείο, να αφήσει έναν φάκελο και να πει: «Δήμαρχε, πρόσεξε εδώ! Υπάρχει αυτό το έγγραφο, αυτή η διάταξη, αυτός ο περιορισμός. Εξέτασέ τα πριν προχωρήσεις». Και φεύγοντας να εκδώσει κι ένα ωραιότατο Δελτίο Τύπου, να μας ενημερώσει ότι ενδιαφέρθηκε, κατέθεσε στοιχεία, ζήτησε να προστατευθεί το περιβάλλον και να προχωρήσει το έργο μόνο εφόσον πληρούνται όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις. Και την παρέμβασή της θα είχε κάνει και την άποψή της θα είχε υποστηρίξει!
Αυτό, για μένα, θα ήταν ουσιαστική αντιπολίτευση. Κι επειδή δεν θέλω να παρεξηγηθώ, αν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα με τον χαρακτηρισμό ή τις επιτρεπόμενες χρήσεις της έκτασης, ασφαλώς και πρέπει να εξεταστεί. Ούτε το γήπεδο βρίσκεται πάνω από τον νόμο ούτε η προστασία του περιβάλλοντος είναι δευτερεύουσα υπόθεση. Αλλά τα επιχειρήματα γίνονται ισχυρότερα με στοιχεία και όχι με υπόνοιες.
Δημοκρατικές ευαισθησίες
«Πετάξτε τους στη θάλασσα ρε παιδιά! Περίσσεψαν τα γήπεδα!»
Σε αυτήν την προτροπή κατέληγε, σε σχόλιό της στο Facebook, η δημοτική σύμβουλος και πρώην αντιδήμαρχος Ελένη Ζέππου-Χαρλαύτη, αντιδρώντας στην ανακοίνωση του Δήμου για την παραχώρηση του γηπέδου της «Σωτηρίας».
Ποιους ακριβώς προτείνει να πετάξουν στη θάλασσα δεν διευκρινίζει. Από τα συμφραζόμενα, πάντως, μάλλον εννοεί εκείνους που προωθούν τη δημιουργία του γηπέδου.
Και τι ήταν αυτό που προκάλεσε την αντίδρασή της; Η περίφημη Πλατεία Αγίας Λαύρας στο Νέο Ψυχικό, την οποία θεωρεί μεγαλύτερη ανάγκη για τον Δήμο από ένα ακόμη γήπεδο. Σεβαστή η άποψή της. Όσο για την προτροπή της, όχι μόνο ξενίζει, αλλά και ενοχλεί.
Γιατί κι εμείς θυμώνουμε. Κι εμείς διαφωνούμε. Κι εμείς αγανακτούμε. Αλλά δεν μιλάμε έτσι! Και μια που μιλάμε για δημοκρατικές ευαισθησίες, η κ. Ζέππου συνδέεται πολιτικά και με μια παράταξη που ονομάζεται «Δημοκράτες».
Δεν ξέρω αν περίσσεψαν τα γήπεδα. Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως η δημοκρατία τελειώνει εκεί όπου αρχίζουν τα δικά μας «θέλω»;
Μήπως χάνουμε την ουσία;
Και μια τελευταία σκέψη. Υπάρχουν τόσα ζητήματα της καθημερινότητας για τα οποία μπορεί κανείς να ασκήσει αντιπολίτευση: ασφαλτοστρώσεις, φωτισμός, πεζοδρόμια και άλλα πολλά. Γιατί, λοιπόν πρέπει να εναντιωθούμε στο γήπεδο, που προσφέρει, να μη δούμε πρώτα τι μπορεί να προσφέρει η προοπτική ενός ακόμη γηπέδου στα παιδιά, στους εφήβους και στους νέους μας; Ιδιαίτερα σήμερα, που έχουμε ανάγκη από ζωντανούς αθλητικούς συλλόγους, ομάδες και χώρους δημιουργικής απασχόλησης. Χώρους όπου οι νέοι θα βρίσκουν παρέα, ενδιαφέροντα και διεξόδους.
Ας ελέγξουμε, λοιπόν, το έργο όσο αυστηρά χρειάζεται. Αλλά ας μην ξεχνάμε και για ποιους προορίζεται!
Και λίγη… γυμναστική!
Αφήνοντας τις εντάσεις της Ελένης Ζέππου στην άκρη, στη συζήτηση για το γήπεδο ακούστηκαν και ουσιαστικά ερωτήματα.
Στον αντίποδα, λοιπόν, ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Δημήτρης Γαλάνης, τάχθηκε υπέρ της απόκτησης του γηπέδου, ζητώντας όμως διευκρινίσεις για τη χρηματοδότηση του έργου.
Η επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης, η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου έθεσε ένα επίσης εύλογο ερώτημα, ίσως λίγο πρώιμα: πόσο θα κοστίζει η συντήρησή του;
Και εδώ θα μου επιτρέψετε ένα καλοπροαίρετο σχόλιο! Η κυρία Χατζηαθανασιάδου πρότεινε να τοποθετηθούν και όργανα γυμναστικής, ώστε ο χώρος να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον. Μα για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο, το ενδιαφέρον βρίσκεται ήδη μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου! Μια μπάλα, δύο τέρματα και είκοσι δύο ποδοσφαιριστές αρκούν για να τους κρατήσουν καθηλωμένους ενενήντα ολόκληρα λεπτά! Και για τα παιδιά που περιμένουν να μπουν στον αγωνιστικό χώρο, ούτε τα ενενήντα λεπτά δεν φτάνουν!
Δεν πειράζει, όμως. Καλοπροαίρετη η πρόταση, καλοπροαίρετο και το χαμόγελό μου!
Όσο για το κόστος συντήρησης, η απορία της είναι σωστή. Το γήπεδο κάποτε θα ολοκληρωθεί και τότε ο Δήμος θα κληθεί να πληρώνει για τη λειτουργία, τη φύλαξη και τη συντήρησή του. Νωρίς ακόμη, θα μου πείτε! Αλλά καμιά φορά οι πρόωρες ερωτήσεις μάς γλιτώνουν από καθυστερημένες εκπλήξεις.
Τι γίνεται με τον Άρη Νάκα;
Εδώ, ομολογώ, έχω μια απορία διαφορετικού είδους. Στην Ειδική Συνεδρίαση λογοδοσίας, ο Δημοτικός Σύμβουλος της Διοίκησης και μέχρι πρότινος Αντιδήμαρχος Άρης Νάκας, αφού συνεχάρη τη Δημοτική Αρχή για την παραχώρηση του γηπέδου, διατύπωσε συγκεκριμένες παρατηρήσεις για τους όρους της προγραμματικής συμφωνίας. Και οι παρατηρήσεις του μου φάνηκαν εύλογες. Μόνο που τις είχα ξανακούσει λίγες ημέρες νωρίτερα στη Δημοτική Επιτροπή!
Και αναρωτιέμαι: Τι γίνεται εκεί; Δεν υπάρχουν προσυμβούλια; Δεν συζητούν μεταξύ τους; Δεν είχε προηγουμένως δει την προγραμματική συμφωνία ο πρώην Αντιδήμαρχος, που μάλιστα έχει ιδιαίτερη αγάπη στη μελέτη των εγγράφων; Είχε διατυπώσει τις παρατηρήσεις του και δεν εισακούστηκε;
Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει στις εσωτερικές συζητήσεις της Διοίκησης και δεν θα παραστήσω πως γνωρίζω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι άκουσα δύο φορές ουσιαστικές επισημάνσεις για μια συμφωνία που έχει ήδη υπογραφεί. Και δεν μιλάμε για λεπτομέρειες. Η προγραμματική συμφωνία προβλέπει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης, όρους χρηματοδότησης και υποχρεώσεις που θα συνοδεύουν τη λειτουργία του γηπέδου για πολλά χρόνια.
Οι διαφωνίες μέσα σε μια Διοίκηση δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα. Μπορούν, αντίθετα, να βοηθήσουν να ληφθούν καλύτερες αποφάσεις. Αρκεί, βέβαια, να ακούγονται εγκαίρως. Γιατί, αν οι παρατηρήσεις του κυρίου Νάκα είναι σωστές, καλό είναι να αξιοποιηθούν. Και αν δεν είναι, καλό είναι να εξηγηθεί γιατί.
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top-nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
