«Λόγια που ξέφυγαν απ’ τα πρακτικά…»
Γράφει η Όλγα Μενεμενόγλου
Πολιτική αντιπαράθεση σε… πράσινο φόντο
Στην ειδική συνεδρίαση Λογοδοσίας της Δημοτικής Αρχής, την Παρασκευή 29 Αυγούστου, το πράσινο είχε την τιμητική του. Κοπή 35 πεύκων στο Άλσος Μπακογιάννη, 45 πεύκων σε ιδιωτικό οικόπεδο και στο ενδιάμεσο, μάθαμε ότι άλλα 20 πεύκα θυσιάστηκαν στο Άλσος Εθνικής Τραπέζης. Το πρώτο θέμα έθεσε η κυρία Φαίνη Χατζηαθανασιάδου και το δεύτερο ο κύριος Δημήτρης Γαλάνης.
Το θέμα του πρασίνου διαχρονικά απασχολεί το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού και τους κατοίκους. Η αντιπολίτευση – όπως και κάθε αντιπολίτευση διαχρονικά – βρίσκει την ευκαιρία να σηκώσει «σημαία». Γιατί; Επειδή το θέμα είναι «πιασάρικο». Στον Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού και ιδιαίτερα στις κηπουπόλεις η αξία του κάθε σπιτιού είναι ίση με την σκιά του δέντρου του.
Ποιος είναι ο Δήμαρχος που του αρέσει να κόβει;
Ας είμαστε δίκαιοι. Κανένας Δήμαρχος δεν χαίρεται και δεν θέλει να κόβει δέντρα. Αν μη τι άλλο όλοι μένουν εδώ – δεν θέλουν να ρίχνουν την αξία και του δικού τους σπιτιού.
Ο ιδιώτης κόβει με ένα απλό διάγραμμα
Για τους ιδιωτικούς χώρους, τα οικόπεδα δηλαδή που ανήκουν σε ιδιώτες και έχουν δικαίωμα να χτίσουν, κανένας Δήμαρχος δεν μπορεί να κάνει κάτι για να σταματήσει την κοπή των δέντρων. Ο νόμος τους δίνει το δικαίωμα να χτίσουν και να κόψουν με ένα απλό διάγραμμα.
Ίσως η καλύτερη θητεία να ήταν του κυρίου Ξυριδάκη που η ανοικοδόμηση είχε «πιάσει πάτο» λόγω της οικονομικής κρίσης, όταν δεν χτίζονταν δηλαδή ούτε….κοτέτσια!
Στην τετραετή Διοίκηση του κυρίου Γαλάνη που οι οικοδομές «πήραν τα πάνω τους» οι άδειες με κοπές δέντρων και δη πεύκων, εκδίδονταν με το κιλό. Δεν της έδινε ο κύριος Γαλάνης προσωπικά, ούτε το επέτρεπε, ο νόμος απλά το ορίζει.
Σήμερα, το ίδιο συμβαίνει και επί Διοίκησης του κυρίου Μπονάτσου. Δεν είναι λοιπόν θέμα πολιτικής βούλησης.
Το θέμα της κοπής των δέντρων γνωστοποίησε με τον δικό της μοναδικό τρόπο, στις σελίδες κοινωνικών δικτύων που ασχολούνται με τον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού, η δημοτική σύμβουλος της μείζονος αντιπολίτευσης και πρώην αντιδήμαρχος πρασίνου, κυρία Ελένη Ζέππου. Με το πάθος και το ύφος των αναρτήσεων παρέσυρε και κόσμο που δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες.
Από τον Πικιώνη στο Play Room
Αρκετά σχόλια διαβάσαμε. Ένα εξ αυτών αποτελεί την ουσία του προβλήματος, το οποίο ανάρτησε ο Πρόεδρος του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Φιλοθέης κύριος Κώστας Γιαβάσογλου, επικαλούμενος τα λόγια του μεγάλου αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη: «Καμία οικογένεια δεν χρειάζεται σπίτι πάνω από 80τ.μ.».
Σωστό, αλλά πείτε το σε οικογένεια στο Ψυχικό, τη Φιλοθέη, αλλά και γιατί όχι και στο Νέο Ψυχικό, που θέλει το κάθε παιδί το δωμάτιό του, Play Room, πισίνα και μεγάλο χώρο υποδοχής που «να χωράει τον μισό Όμιλο Αθηνών». Κι έτσι, τα δέντρα είναι τα πρώτα θύματα. Εδώ επιτρέψτε μου το καυστικό σχόλιο: «Αν κρατήσατε το σπίτι στα 80 τ.μ. και αφήσατε κήπο, μιλήστε. Οι υπόλοιποι… ας σιωπήσουμε
Το δράμα του κοινόχρηστου πεύκου
Τα πεύκα που βρίσκονται σε κοινόχρηστους χώρους, πεδιάδες, άλση, σε παιδικές χαρές και πλατείες δεν μπορούν να κοπούν χωρίς την γνωμοδότηση του Δασαρχείου. Με την γνωμοδότηση λοιπόν του Δασαρχείου κόπηκαν τα πεύκα στο Άλσος Μπακογιάννη και στο Άλσος της Εθνικής Τραπέζης. Στο πρώτο διότι ξεράθηκαν, στο δεύτερο επειδή αρρώστησαν. Κάτι σαν τον παππού που δεν άντεξε τον καύσωνα.
Εδώ και 15 χρόνια ακούμε στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι το πράσινο στον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού έχει πια γεράσει. Αντί να γράφουμε λοιπόν μνημόσυνα για πεύκα, μήπως να φυτεύαμε κανένα καινούργιο δέντρο, γιατί έτσι όπως πάμε σε λίγο θα οργανώνουμε και τρισάγιο στο Δημοτικό Συμβούλιο με κόλλυβα κουκουνάρια.
Περί προσωπικής ευθύνης
Το αν θα κόψει κάποιος τα πεύκα ή όχι, εφόσον ο νόμος το επιτρέπει, έγκειται στη δική του περιβαλλοντική συνείδηση και στο τι θέλει να κληροδοτήσει στους απογόνους του. Για να μην σηκώνουμε μονίμως το δάκτυλο και να δείχνουμε τον απέναντι, καλό θα ήταν ο καθένας από εμάς να σκεφτεί πόσο «άχρηστα» του ήταν τα δέντρα, όταν ήρθε η ώρα να κτίσει.
Ερωτήσεις ουσίας για το αύριο
Όποιος θέλει πράγματι να ασκήσει υπεύθυνη αντιπολίτευση, στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο θα έπρεπε να ρωτήσει, για παράδειγμα:
- Αν έχουν θωρακιστεί τα υπόλοιπα δέντρα στο Άλσος της Εθνικής Τραπέζης, ώστε να μην αρρωστήσουν και αυτά.
- Αν έχουν προβλεφθεί νέες φυτεύσεις, τι είδους δέντρα και με ποιο ισοζύγιο οξυγόνου.
Κι επειδή το επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο δεν ξέρω σε πόσες μέρες θα γίνει κι επειδή η αντιπολίτευση, μέσω της κυρίας Ζέππου, φαίνεται να «καίγεται» για το θέμα, θα τολμούσα και να ονειρευτώ μια άμεση επίσκεψη της αντιπολίτευσης και μια συζήτηση με τον Δήμαρχο, ζητώντας απαντήσεις και σαφή χρονοδιαγράμματα. Και βέβαια μια υπεύθυνη ενημέρωση των πολιτών, με ένα από κοινού δελτίου τύπου, θα ήταν το ιδανικό.
Μέχρι τότε, μένουμε με τα likes στο facebook και τα «κουκουνάρια» στο χέρι.
Ήχος και χρώμα
Η παρατήρηση
Τ’ ακούσαμε κι αυτό! Η κ. Ζέππου διέκοψε το Δημοτικό Συμβούλιο για να πει στην Πρόεδρο ότι διαβάζει μονότονα και χωρίς «χρώμα» στη φωνή της. Παρενέβη ο Δήμαρχος, εξηγώντας ότι η Πρόεδρος ΄το κάνει γρήγορα ανάγνωση μόνο στον πρόλογο (στα «υπόψιν…») που επαναλαμβάνεται σε κάθε θέμα. Η Πρόεδρος αφού θύμωσε, χαμογέλασε και κοιτάζοντας την κυρία Ζέππου της είπε ότι βάζει χρώμα και θα… βάλει και σε αυτήν την ερώτηση. Και το έβαλε!
Γιατί και ο ακροατής έχει ψυχή
Αλήθεια, τι χρωματισμός να σώσει μια ανάγνωση με 450 λέξεις και μόλις 7 τελείες; Να αναφέρουμε ότι η συγκεκριμένη παρατήρηση αφορά σε ερώτηση που είχε τεθεί από την μείζονα αντιπολίτευση. Μιλάμε για μια ολόκληρη σελίδα σχολικού βιβλίου (ίσως και παραπάνω), γεμάτη με ονόματα, ημερομηνίες, νόμους και ρυμοτομικά! Και χωρίς να έχεις το κείμενο μπροστά σου, ό,τι κι αν ακούσεις, δύσκολα συγκρατείς την ουσία – πόσο μάλλον τις απαντήσεις που ακολουθούν.
Προτάσεις… δημιουργικές
Θερμή παράκληση:
α) Όταν οι ερωτήσεις είναι της αρεσκείας ή έχουν γραφεί από την κυρία Ζέππου, ας διαβάζονται με ύφος Σόμπολου. Για όσους δεν θυμούνται: ο γνωστός αστυνομικός ρεπόρτερ Χρήστος Σόμπολος γινόταν θρύλος περιγράφοντας φόνους με βαριά, αργή φωνή και δραματικό στόμφο. Έτσι, να δείχνουμε και την «τραγικότητα» της κατάστασης ή ακόμα καλύτερα, για την κυρία Ζέππου, την «τραγικότητα» της Διοίκησης!
β) Όταν τα ερωτήσεις ξεχειλώνουν σε λέξεις, ας μπει κι ένα μουσικοχορευτικό διάλειμμα. Για να μείνουμε ξύπνιοι και να μπορούμε να παρακολουθούμε κι εμείς που δεν κρατάμε το κείμενο στα χέρια μας.
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top-nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
