Μέρα χαράς και περηφάνιας για τον Δήμο μας

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Τουρκοβούνια – Λατομείο Ψυχικού:

240 στρέμματα οριστικά στο Ελληνικό Δημόσιο

 

– Το χρονικό της διαμάχης

 

– Ο ρόλος της διοίκησης Γαλάνη

 

– Με τη ματιά στο μέλλον

 

 

 

 

 

Γράφουν η Όλγα Μενεμενόγλου και η Λυδία Λέκκα

Μετά από τριάντα τέσσερα (34) ολόκληρα χρόνια δικαστικής διαμάχης, από το 1988 μέχρι το 2022, τελεσιδίκησε επιτέλους οριστικά και αμετάκλητα η υπόθεση των τριακοσίων στρεμμάτων (292, κατόπιν νεότερης καταμέτρησης), που βρίσκονται εντός των ορίων του Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού, στην θέση Τουρκοβούνια, την κυριότητα των οποίων διεκδικούσαν αφ’ ενός το Ελληνικό Δημόσιο και αφ’ ετέρου η οικοδομική επιχείρηση ΚΕΚΡΩΨ Α.Ε.

Έτσι, με την υπ’ αριθμ. 747/2022 απόφαση του Αρείου Πάγου που δημοσιεύθηκε στις 5 Μαΐου 2022 και που αφορά στην από 15/12/1988 διεκδικητική αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου κατά της εταιρείας ΚΕΚΡΩΨ, ξεκαθαρίζει οριστικά το ιδιοκτησιακό καθεστώς: στο Ελληνικό Δημόσιο αποδίδονται διακόσια σαράντα δύο (242) στρέμματα τα οποία βρίσκονται ΕΚΤΟΣ Σχεδίου Πόλεως, ενώ στην ΚΕΚΡΩΨ, κατά τι λιγότερο από πενήντα στρέμματα (49,74), χαρακτηρισμένα ΕΝΤΟΣ Σχεδίου Πόλεως.

Εικόνα 1: χάρτης περιοχής

Στην εικόνα 1, απεικονίζεται σκιασμένη με ροζ χρώμα η έκταση που αποδίδεται στο Ελληνικό Δημόσιο και με κίτρινο η έκταση που αποδίδεται στην ΚΕΚΡΩΨ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η Απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Δήμο Φιλοθέης – Ψυχικού, καθώς ξεκαθαρίζει επιτέλους το τοπίο και βάζει φρένο στα σχέδια περαιτέρω οικιστικής ανάπτυξης, που θα απειλούσε την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την φυσιογνωμία του προαστίου μας.

Το χρονικό της υπόθεσης, με λίγα -όσο γίνεται- λόγια

Στην διεκδικούμενη έκταση των 292 στρεμμάτων η εταιρεία ΚΕΚΡΩΨ είχε εγκαταστήσει τα Λατομεία Ψυχικού, τα οποία λειτουργούσαν μέχρι το 1976. Σύμφωνα με τα ισχύοντα για τις εκτάσεις που χρησιμοποιούνται ως λατομεία, μετά το πέρας της λειτουργίας τους πρέπει να αποδοθούν και πάλι στο Ελληνικό Δημόσιο, αφού πρώτα έχει αποκατασταθεί το ανάγλυφο του εδάφους.

Στην περίπτωση των Λατομείων Ψυχικού όχι μόνον δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά η εταιρεία ΚΕΚΡΩΨ χρησιμοποιούσε και διέθετε τις εκτάσεις συμπεριφερόμενη ως νόμιμος ιδιοκτήτης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διαταχθεί το 1982 έρευνα από το Υπουργείο Οικονομικών, η οποία δύο χρόνια αργότερα κατέληξε στην Έκθεση του τότε Επιθεωρητή του Υπουργείου Αγάθωνος (γνωστή πλέον ως “Έκθεση Αγάθωνος”) και αποτέλεσε την βάση της διεκδικητικής αγωγής του Δημοσίου για την έκταση των 300 στρεμμάτων τον Δεκέμβριο του 1988, πριν από 34 ολόκληρα χρόνια δηλαδή, σημαίνοντας την έναρξη του δικαστικού αυτού αγώνα.

Ο δρόμος προς την τελική δικαίωση δεν ήταν βέβαια ούτε ομαλός, ούτε ευθύς. Καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, αναβολές επί αναβολών και η αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου κατατίθεται στο τέλος του 1988 ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, το οποίο διατάσσει την διενέργεια πραγματογνωμοσύνης (Απόφαση 3138/1989). Φτάνουμε στο 1997, η υπόθεση εκδικάζεται και η αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου απορρίπτεται (Απόφαση 5722/1997). Το Ελληνικό Δημόσιο ασκεί Έφεση και δύο χρόνια αργότερα το 1999, το Εφετείο ζητά συμπληρωματική πραγματογνωμοσύνη (Απόφαση 637/1999).

Νέες καθυστερήσεις και αναβολές, κάπου στο 2012 το Εφετείο ζητά άλλη μία συμπληρωματική πραγματογνωμοσύνη και φθάνουμε στο 2014, που το Εφετείο αναγνωρίζει για πρώτη φορά το Ελληνικό Δημόσιο ως κύριο του συνόλου της επίδικης έκτασης των 300 στρεμμάτων (Απόφαση 3401/2014), η οποία σύμφωνα με νεότερη καταμέτρηση καθορίζεται πλέον σε 242 στρέμματα εκτός και 49,74 στρέμματα εντός Σχεδίου Πόλεως (σύνολο 292 στρέμματα). Η ΚΕΚΡΩΨ προσβάλλει την απόφαση του Εφετείου και κάνει αίτηση αναίρεσης, οδηγώντας την υπόθεση στον Άρειο Πάγο.

Μεσολαβούν άλλα τρία χρόνια και φθάνουμε στο 2017, οπότε ο Άρειος Πάγος κηρύσσει την συζήτηση απαράδεκτη (Απόφαση 447/2017) για λόγους τυπικούς. Η ΚΕΚΡΩΨ ασκεί εκ νέου αίτηση αναίρεσης και έναν χρόνο αργότερα, ο Άρειος Πάγος (Απόφαση 589/2018) κρίνει ότι η υπόθεση πρέπει να ξαναδικαστεί στο Εφετείο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Άρειος Πάγος κατά κανόνα (κρατήστε το υπ’ όψιν αυτό) δεν λειτουργεί ως “δικαστήριο ουσίας”, δεν αποφαίνεται δηλαδή για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, αλλά εξετάζει μόνον κατά πόσον η εκδίκαση έχει γίνει σωστά στο Εφετείο. Εφ’ όσον κρίνει ότι όλα έγιναν καλώς, επικυρώνει την Απόφαση, ενώ σε αντίθετη περίπτωση  παραπέμπει την υπόθεση εκ νέου στο Εφετείο για επανεκδίκαση.

Πίσω στο Εφετείο λοιπόν, όπου άλλον έναν χρόνο αργότερα, το 2019, απορρίπτεται η αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου (Απόφαση 3039/2019) και δικαιώνεται η ΚΕΚΡΩΨ. Το Ελληνικό Δημόσιο ασκεί με την σειρά του και αυτό αναίρεση και η υπόθεση πηγαίνει για μία ακόμη φορά στον Άρειο Πάγο, που τον Σεπτέμβριο του 2021 κάνει δεκτή την αναίρεση του Ελληνικού Δημοσίου (Απόφαση 502/2021) και πλέον “κρατεί και δικάζει” την υπόθεση “ως κατ’ έφεση δικαστήριο ουσίας”. Με λίγα λόγια δηλαδή, ο Άρειος Πάγος παίρνει τα πράγματα στα χέρια του, δικάζει πλέον την ουσία της υπόθεσης και με την Απόφαση 747/2022 που δημοσιεύθηκε στις 5 Μαΐου 2022, αποδίδει οριστικά και αμετάκλητα 242 στρέμματα στο Ελληνικό Δημόσιο και 50 στην ΚΕΚΡΩΨ (που εν τω μεταξύ τα έχει πουλήσει σε ιδιώτες).

Η συμβολή της Δημοτικής Αρχής Γαλάνη: ομάδα που κερδίζει

Κατά τον χρόνο της κατάθεσης της πρώτης διεκδικητικής αγωγής του Ελληνικού Δημοσίου το 1988, τω καιρώ εκείνω Δήμαρχος του τότε Δήμου Παλαιού Ψυχικού ήταν ο Πολιτικός Μηχανικός Δημήτρης Μαναός και πριν από αυτόν ο Ιωάννης Χαραλάμπους, που είχαν προβεί σε πλήθος Παραστάσεων, καταγγελιών και διαφόρων ενεργειών προς αρμοδίους φορείς και Υπουργεία.

Από το 1994 που απήλθε ο Δημήτρης Μαναός και μέχρι το 2010 που ο Δήμος Παλαιού Ψυχικού ήταν αυτόνομος, αλλά και από το 2011 μέχρι το 2019 που αποτελεί πλέον μέρος του ενιαίου Καλλικρατικού Δήμου, δεν έχει υπάρξει κάποια ενέργεια από πλευράς Δήμου ως προς την υπόθεση. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι, διάδικοι είναι το Ελληνικό Δημόσιο και η ΚΕΚΡΩΨ. Ο Δήμος δεν είναι διάδικος και ως εκ τούτου, παρά το γεγονός ότι η διεκδικούμενη έκταση είναι εντός των διοικητικών ορίων του, τυπικά τα περιθώρια κινήσεων, τουλάχιστον στο προσκήνιο, είναι περιορισμένα. Έτσι, από το 1994 μέχρι το 2019 τα ίχνη του Δήμου αγνοούνται και το θέμα το χειρίζονται οι νομικοί σύμβουλοι του Κράτους.

Όμως τον Σεπτέμβριο του 2019 με την ανάληψη της Δημαρχίας από την Διοίκηση Γαλάνη, τα πράγματα αλλάζουν. Η υπόθεση βρίσκεται για δεύτερη φορά στον Άρειο Πάγο και η μέχρι τότε πορεία της δεν αφήνει και μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας για την τελική έκβασή της. Παρά το γεγονός ότι ακόμα και νομικοί κύκλοι συμβουλεύουν τον Δήμαρχο να μην αναμιχθεί στο τελικό αυτό στάδιο, δεδομένης και της επί εικοσιπενταετία σιωπής των προηγουμένων Διοικήσεων, ο Δημήτρης Γαλάνης θεωρεί αδιανόητο ο Δήμος να μην έχει λόγο στην υπόθεση και παίρνει την απόφαση και την ευθύνη να αναλάβει πρωτοβουλίες και να προβεί σε νομικές ενέργειες στηρίζοντας το Δημόσιο. Έτσι, ο Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού, θεωρώντας ότι έχει έννομο συμφέρον καθώς οι εκτάσεις ανήκουν στα διοικητικά του όρια, ασκεί δύο συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως άλλωστε κάνουν διαχρονικά και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη (κατασκευαστικές εταιρείες που έχουν εμπλακεί στην οικοδόμηση των 50 στρεμμάτων, ιδιώτες που έχουν αγοράσει ιδιοκτησίες από την ΚΕΚΡΩΨ κ.ο.κ.). Οι παρεμβάσεις του Δήμου προετοιμάζονται ενδελεχώς και κατατίθενται τον Σεπτέμβριο του 2020 και του 2021 αντίστοιχα, ο Άρειος Πάγος όμως αποφασίζει πλέον να δικάσει ως δικαστήριο ουσίας την υπόθεση και απορρίπτει για λόγους τυπικούς όλες τις ασκηθείσες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του Δήμου (Απόφαση 502/2021).

Εν τω μεταξύ, έχει ήδη σχηματισθεί μία ομάδα ικανών και έμπειρων συνεργατών του Δημήτρη Γαλάνη, που δουλεύει ακούραστα σε στενή και εποικοδομητική συνεργασία με την άξια και αφοσιωμένη νομική σύμβουλο του Κράτους, Φωτεινή Δεδούση. Η ημερομηνία της δίκης έχει πλέον ορισθεί και το καλοκαίρι του 2021, ενόσω κάποιοι κάνουν τις διακοπές τους, κάποιο άλλοι στρώνονται στην δουλειά. Πρόκειται για την Αντιδήμαρχο Ελένη Ζέππου (Δικηγόρο) και τον Αντιδήμαρχο Νίκο Ζερβό (Πολιτικό Μηχανικό) που εργάζονται μερόνυχτα στην κυριολεξία, για να συγκεντρώσουν κάθε απαιτούμενο στοιχείο, την υπάλληλο του Δήμου Μαρία Σολωμού, Αρχιτέκτονα, που ασχολείται ώρες ατελείωτες με τον εντοπισμό και την ανεύρεση κάθε ενός αναγκαίου εγγράφου, σε υπόγεια, αποθήκες, αρχεία και φακέλους, τον Κωνσταντίνο Πολυζωγόπουλο, Ομότιμο Καθηγητή Πολιτική Δικονομίας ο οποίος συνεργάζεται στενά με την νομική σύμβουλο του Κράτους και την Ελένη Ράπτη, που έχει διατελέσει Διευθύντρια στο ΥΠΕΧΩΔΕ και γνωρίζει σε βάθος την υπόθεση αλλά και τα πολεοδομικά ζητήματα του Ψυχικού και που η συμβολή της είναι πραγματικά ανεκτίμητη.

Και βέβαια, επικεφαλής όλων είναι ο Δήμαρχος Δημήτρης Γαλάνης, που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.  Έχει επιλέξει μια ομάδα συνεργατών με βαθιά γνώση του αντικειμένου, που δουλεύουν ακόμη και μερόνυχτα, με αίσθηση καθήκοντος, ακεραιότητα και εντιμότητα, αποφασισμένοι για να επιτύχουν. Δεν νίπτει τας χείρας του και κρατά πάντοτε την πόρτα του γραφείου του ανοικτή, αναλαμβάνει κάθε ευθύνη και δεν υπολογίζει συμφέροντα και παρεμβάσεις.

 

Μετά την δημοσίευση της Απόφασης του Αρείου Πάγου, ο Δημήτρης Γαλάνης έκανε την ακόλουθη δήλωση: “Ως Δημοτική Αρχή έχουμε ως αδιαπραγμάτευτο στόχο την προστασία της φυσιογνωμίας του προαστίου μας. Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε να παρέμβουμε στην δίκη υπέρ του Δημοσίου παρέχοντας στο νομικό σύμβουλο του Κράτους κρίσιμα έγγραφα και ουσιαστική βοήθεια για την υποστήριξη της υπόθεσης. Με την απόφαση αυτή επιλύεται οριστικώς ένα σημαντικό ζήτημα για εμάς, καθώς η συγκεκριμένη έκταση αποδίδεται στο Δημόσιο, διασφαλίζοντας έτσι τη φυσιογνωμία του Ψυχικού. Πρόκειται αναμφίβολα για μια σημαντική νίκη του Δήμου μας και των κατοίκων του”.

 

 

Με τη ματιά στο μέλλον

Η Απόφαση του Αρείου Πάγου βάζει τέλος σε μία μακροχρόνια εκκρεμότητα, που σε πολλές περιπτώσεις κρατούσε τα χέρια του Δήμου δεμένα. Επιπλέον τερματίζεται οριστικά κάθε συζήτηση για περαιτέρω επέκταση του Σχεδίου Πόλεως του Ψυχικού και αποσοβείται ο κίνδυνος της οικιστικής ανάπτυξης, με ό,τι αυτή θα συνεπαγόταν (επιβάρυνση περιβάλλοντος, όχι μόνον για το Ψυχικό αλλά και για ολόκληρη την Αττική, αλλοίωση της φυσιογνωμίας του προαστίου του Ψυχικού).

Τα 240 στρέμματα των Τουρκοβουνίων είναι πλέον περιουσία του Δημοσίου. Ήδη 185 στρέμματα έχουν κηρυχθεί αναδασωτέα. Προέχει βέβαια η αποκατάσταση και η ανάπλαση του ανάγλυφου του εδάφους, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναδάσωση. Για την περαιτέρω αξιοποίηση, έχουν ακουστεί κατά καιρούς διάφορα από αρμόδιους και μη -δημιουργία πάρκου με διατήρηση των βιομηχανικών οικοδομημάτων, αθλητικές εγκαταστάσεις, χώροι πολιτιστικών εκδηλώσεων και άλλα πολλά. Σε κάθε περίπτωση η οριστική απόδοση της κυριότητας των 240 αυτών στρεμμάτων στο Δημόσιο, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για τον Δήμο μας και δεν θα πρέπει να αφήσουμε να πάει χαμένη.

Ευχαριστούμε θερμά την Αντιδήμαρχο Ελένη Ζέππου, που διέθεσε τον πολύτιμο χρόνο της για να μας εξηγήσει λεπτομερώς το ιστορικό της πολύπλοκης και μακροχρόνιας δικαστικής αυτής διαμάχης. Η συμβολή της στην σύνταξη του άρθρου ήταν ανεκτίμητη.

Τα 50 στρέμματα της ΚΕΚΡΩΨ: ιστορίες ελληνικής τρέλας

Τι έχει συμβεί όμως με τα 50 στρέμματα, που βρίσκονται εντός Σχεδίου Πόλεως και δεν αποδόθηκαν στο Ελληνικό Δημόσιο, καθώς ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι δεν ανήκουν στην κυριότητα του Κράτους; Παρά το γεγονός ότι η ιδιοκτησία του συνόλου της έκτασης των 292 στρεμμάτων τελούσε υπό αμφισβήτηση, ήδη από το 1988 και μέχρι πριν από δέκα περίπου χρόνια, η ΚΕΚΡΩΨ είχε ξεκινήσει να χτίζει και να πουλά είτε οικόπεδα είτε έτοιμες κατοικίες σε ιδιώτες, που γίνονται πλέον οι νέοι ιδιοκτήτες. Και βέβαια, καθώς σε αυτές τις μεταβιβάσεις δεν εμπλέκονται μόνον η ΚΕΚΡΩΨ και οι αγοραστές, εδώ δημιουργούνται ευλόγως κάποια ερωτηματικά: Πώς κάποιοι υπάλληλοι το Κράτους εγκρίνουν και εκδίδουν Άδειες Οικοδομής σε εκτάσεις που διεκδικεί το ίδιο το Δημόσιο; Πώς είναι δυνατόν το Κράτος να εισπράττει φόρους μεταβίβασης και ιδιοκτησίας για ακίνητα που βρίσκονται επί εκτάσεων των οποίων την κυριότητα το ίδιο διεκδικεί; Πώς οι δικηγόροι που διενήργησαν τους ελέγχους τίτλων για λογαριασμό των πελατών τους, τούς συμβούλευσαν να προχωρήσουν σε αγορές ιδιοκτησιών αμφισβητούμενης κυριότητας; Το ένα ερώτημα φέρνει το άλλο και κάτι μας λέει ότι η ιστορία αυτή είναι πονεμένη και ίσως και πολύ διαπλεκόμενη. Σε κάθε περίπτωση, είναι κατανοητό ότι δύσκολα θα μπορούσε να ληφθεί από τον Άρειο Πάγο μία απόφαση που θα αφαιρούσε αυτοστιγμεί ιδιοκτησίες από ιδιώτες, καθώς είχαν περιέλθει σε αυτούς με τις νόμιμες διαδικασίες, ήταν εγγεγραμμένες σε Υποθηκοφυλακεία και Κτηματολόγια και αγορασμένες έναντι υψηλοτάτων τιμημάτων. Και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την μεγάλη εικόνα, ίσως η λύση που δόθηκε να ήταν και η μόνη ρεαλιστική. Ο γέγονε, γέγονε, εν ολίγοις.

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Σχετικές δημοσιεύσεις