Του Βασίλη Μπραβάκου / Δικηγόρος και κάτοικος Νέου Ψυχικού με δράση στα κοινά
Οι περιηγητές, που φτάνουν στην Αττική, πριν την Επανάσταση αλλά και αργότερα, την περιγράφουν ως έναν άνυδρο τόπο, γεμάτο σκόνη, έλη, κουνούπια και … ληστές που παραμονεύουν στα ορεινά περάσματα. Το Ψυχικό (τόσο το μετέπειτα Παλιό όσο και το Νέο) ή η Φιλοθέη δεν αποτελούν εξαίρεση.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα αρχίζουν να αναπτύσσονται, ως προάστεια της Αθήνας, αρχικά το Ψυχικό και αργότερα το Νέο Ψυχικό και η Φιλοθέη.
Η περιοχή του Φάρου στο Νέο Ψυχικό αποτελεί προέκταση του Ψυχικού με παρόμοιο φυσικό περιβάλλον. Καλλιεργείται με ανθόκηπους και κατέχεται από εύπορες οικογένειες, μεταξύ των οποίων και η οικογένεια Κηρύκου.
Σε κάποια χρονική στιγμή, μάλλον πριν το 1914, όταν δήμαρχος Αθηναίων είναι ο Σπύρος Μερκούρης (παππούς της Μελίνας), η οικογένεια Κηρύκου αναλαμβάνει την αποκομιδή των σκουπιδιών του δήμου Αθηναίων. Χώρος απόθεσης των σκουπιδιών: Το Νέο Ψυχικό και συγκεκριμένα η περιοχή του Φάρου και ειδικότερα το κτήμα που σήμερα ονομάζεται Φυστικιές. Οι σημερινές Φυστικιές δηλ. ήταν κάποτε χωματερή!
Το 1986-87 το κτήμα, που είναι ακόμα αδόμητο αλλά έχει πάψει να είναι χωματερή, περιέρχεται στην κυριότητα κάποιων επιχειρηματιών. Τότε ανακοινώνεται στις εφημερίδες ότι επίκειται η ανέγερση μεγάλου εμπορικού κέντρου με 200 και πλέον καταστήματα και γραφεία. Ξεσηκώνονται οι κάτοικοι. Συμπαρίσταται και ο Μ.Ε.Ο. του Νέου Ψυχικού. Είναι αυτονόητο ότι ένα νέο τεράστιο εμπορικό κέντρο θα αλλοίωνε, αμετάκλητα, τον χαρακτήρα του Νέου Ψυχικού μετατρέποντάς το σε μια απέραντη μαγαζούπολη. Ο δήμος, υπό την πίεση των κατοίκων, κηρύσσει το 1988 απαλλοτρίωση, χαρακτηρίζοντας το ακίνητο ως χώρο πρασίνου. Δεν κατορθώνει, όμως, να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, για να δοθεί η αποζημίωση (εντός 18 μηνών όπως ορίζει το Σύνταγμα). Αίρεται αυτοδικαίως η απαλλοτρίωση. Επανακηρύσσεται και πάλι απαλλοτρίωση με άλλο σκοπό. Χωρίς λεφτά και πάλι. Τα επόμενα χρόνια παίζεται επανειλημμένως το ίδιο έργο.
Με τον τρόπο αυτό διαιωνίζεται η (νομιμοφανής) δέσμευση του ακινήτου χωρίς να καταβάλλεται αποζημίωση. Οι ιδιοκτήτες προσφεύγουν, κάποια στιγμή, και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την παράνομη δέσμευση του ακινήτου τους. Κερδίζουν την υπόθεση σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και τους επιδικάζεται αποζημίωση 4 εκατ. Ευρώ. Το Ελληνικό Δημόσιο αναγκάζεται να πληρώσει το ποσό αυτό στους ιδιοκτήτες. Το παιχνίδι αυτό, της παράνομης, όπως κρίθηκε, δέσμευσης δεν μπορεί να συνεχιστεί κι άλλο. Γίνεται ακριβό για ένα ήδη πτωχευμένο -σχεδόν- κράτος.
2010 Καλλικράτης. Ενοποίηση των δήμων. Δήμαρχος Ξυριδάκης. Σταματάει, αναγκαστικά, το πανηγύρι των απαλλοτριώσεων. Τροποποιείται το ρ.σ. με Π.Δ.. Ορίζεται χαμηλός συντελεστής δόμησης και ως χρήση γης ορίζεται η αμιγής κατοικία (άρα δεν μπορεί να κτισθεί εμπορικό κέντρο!) και εν μέρει η γενική κατοικία. Με εισήγηση του δήμου επιβάλλεται εισφορά σε γη λόγω ένταξης στο Σχέδιο. Η εισφορά σε γη ήταν ένα τμήμα επιφανείας 2 περίπου στρεμμάτων, που χαρακτηρίζεται κοινόχρηστος χώρος. Οι ιδιοκτήτες προσφεύγουν στο ΣτΕ. Το Π.Δ. καθόσον αφορά στην εισφορά σε γη ακυρώνεται με το σκεπτικό ότι το κτήμα βρισκόταν εντός Σχεδίου πριν την κήρυξη της απαλλοτρίωσης και άρα δεν οφείλεται εισφορά σε γη.
Σήμερα επίκειται η ανοικοδόμηση των Φυστικιών. Όπως λέγεται, θα γίνει συγκρότημα κατοικιών. Πάντως δεν θα γίνει (δεν μπορεί να γίνει) Εμπορικό Κέντρο ή κτίριο γραφείων και το Ελληνικό Δημόσιο δεν θα υποστεί άλλη οικονομική αιμορραγία.
