Ένας ποιμένας που μεγάλωσε στις γειτονιές του Αγίου Γεωργίου και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην Κορινθία και την Ορθοδοξία
Θλίψη και βαθύ πένθος προκάλεσε στους Νεοψυχικιώτες πιστούς αλλά και γενικότερα στον Δήμο μας η απώλεια, τον περασμένο Αύγουστο του κοσμαγάπητου μακαριστού τέως Μητροπολίτη Κορίνθου Διονυσίου, κατά κόσμον Δημητρίου Μάνταλου σε ηλικία μόλις 73 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο. Ο αείμνηστος Δημήτριος ήταν γέννημα-θρέμμα Νεοψυχικιώτης καθώς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο προάστιό μας.
Ο μικρός Δημήτρης ήταν γιός του τότε κοινοτάρχη Νέου Ψυχικού Γεωργίου Μάνταλου και εγγονός του διακεκριμένου Μικρασιάτη πρόσφυγα Νικόλαου Μάνταλου, ο οποίος με την οικογένειά του βρέθηκε μετά τον πικρό και βάναυσο ξεριζωμό τού μικρασιατικού ελληνισμού το 1922-23, σε μία περιοχή όπου δεν υπήρχαν παρά μόνο χωράφια με αμυγδαλιές και βοσκότοποι. Εκεί εγκαταστάθηκαν και μεγαλούργησαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες αρχικά στην σημερινή περιοχή πέριξ της πλατείας Ελευθερίας για να εγκατασταθούν και να οικοδομήσουν τον συνοικισμό του Αγίου Γεωργίου.
Το έντονο «αποτύπωμα» των πρώτων χρόνων της ζωής του Δημητρίου Μάνταλου, μετέπειτα Διονυσίου στο Νέο Ψυχικό
Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του προς τον εκκλησιαστικό τομέα και την ιεροσύνη. Όπως θυμούνται χαρακτηριστικά πρόσωπα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος, ο μικρός Δημήτρης δεν έχανε την ευκαιρία να πηγαίνει στον νεόδμητο, στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία και αποφασιστική συνδρομή, μεταξύ άλλων, του πρόσφυγα παππού του Νικολάου Μάνταλου που διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Εγκατάστασης Προσφύγων Νέου Ψυχικού. «Φορούσε ένα σεντόνι στο σπίτι του και έψελνε ύμνους, ασκούμενος εντατικά στον μελλοντικό του ρόλο ζωής, για τον οποίο έδειχνε πως είχε αίσθημα αποστολής ζωής, μας αναφέρει χαρακτηριστικά η πρώτη εξαδέλφη του τεθνεώτος κυρία Άννα Μπούσουλα. «Ερχόταν συχνά στο σπίτι μας, όπου και μας μιλούσε συνεχώς και με ζέση για την αγάπη που είχε για την εκκλησία και την ελληνορθόδοξη θρησκεία, παρακαταθήκη της μικρασιατικής θρησκευτικής παράδοσης και της στενής σχέσης του με την Εκκλησία, συνάμα. Ακόμα και όταν έβγαινε για παιχνίδι με τα άλλα παιδιά, στη γειτονιά του Αγίου Γεωργίου, το πρώτο του μέλημα ήταν να πάει σε καθημερινή βάση στον εν λόγω ναό, να συνομιλήσει με τους ιερείς και να εντρυφήσει από αυτούς στις ιερές γραφές και τα κείμενα των Αγίων της θρησκείας μας. Εκεί άλλωστε χειροτονήθηκε και διάκονος από τον ιερέα Δανιήλ, σε πολύ μικρή ηλικία, για να φύγει κατόπιν για την Εύβοια». Ο χαρακτήρας του Διονυσίου, αδαμάντινος και έμπλεος γενναιοδωρίας, αλληλεγγύης, δοτικότητας και συνεισφοράς στα κοινά και στον άνθρωπο. Ένιωθε την ανάγκη να συντρέχει τον διπλανό του να δίνει από το υστέρημά του, να προσφέρει στον αναξιοπαθούντα συνάνθρωπο. Αυτό το παράδειγμα άντλησε και διδάχθηκε τόσο από τον προαναφερθέντα παππού όσο και από τον πατέρα του Γεώργιο Μάνταλο, ο οποίος είχε διατελέσει κοινοτάρχης του Νέου Ψυχικού, με μεγάλη συνεισφορά στα κοινά της περιοχής κι εκείνος. «Η ζωή του ήταν εξαρχής δοσμένη στη στήριξη της τοπικής κοινωνίας, στην ανιδιοτελή προσφορά στους συνανθρώπους του και στην αποστολή της εκπλήρωσης του ονείρου του, που έμελλε να τον οδηγήσει στην καθολική αναγνώριση και καταξίωση στην ιεροσύνη, μέσω της στέψης του ως Μητροπολίτης Κορίνθου» μας αναφέρει χαρακτηριστικά η εξάδελφή του Άννα.
Στα ίδια βήματα όλη η πορεία του κατοπινού του βίου
Εν συνεχεία, σε ηλικία 14 ετών ο Δημήτριος Μάνταλος έφυγε από το Νέο Ψυχικό, το οποίο δεν παρέλειπε να επισκεφθεί σε τακτά χρονικά διαστήματα, καθόλη τη ζωή του. Πήγε στην Εύβοια, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας, κατόπιν στην Ηλεία και κατέληξε στην Κορινθία όπου και εχρίσθη Μητροπολίτης. Το φιλανθρωπικό του έργο τεράστιο: Ως Μητροπολίτης Κορίνθου φρόντισε για τη λειτουργία και ανάπτυξη δομών φιλοξενίας άστεγων και άπορων σε διάφορες περιοχές του νομού Κορινθίας, σε Κόρινθο, Κιάτο και Λουτράκι, είχε καθιερώσει την διανομή σε καθημερινή βάση συσσιτίων σε 4 περιοχές του νομού, ενώ είχε δρομολογήσει τη λειτουργία του Γηροκομείου της εν λόγω Μητρόπολης, που πρόκειται να ανοίξει τις πύλες του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, εντός του ερχόμενου τριμήνου καθώς και της εκκλησιαστικής Βιβλιοθήκης στον νομό, στην πρωτεύουσά του για την ακρίβεια.
Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί πως από τα πρώτα χρόνια της ιερατικής του αποστολής είχε αναπτύξει έντονους δεσμούς με την Εκκλησία της Κύπρου και την εκεί κοινωνία. Είχε συναντηθεί με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο, όντας σε αποστολή στη Μεγαλόνησο από την Ιερά Μητρόπολη Ηλείας, το 1973, σε ηλικία 21 ετών, σε χρόνους πολύ έντονους και ταραγμένους για τον κυπριακό ελληνισμό. Από τότε, μάλιστα, όπως μας ανέφερε η εξαδέλφη του Άννα φρόντισε να θεσπιστούν υποτροφίες για πτωχά και άπορα Κυπριωτόπουλα, εθιμικώ δικαίω, παράδοση που διατήρησε και επαύξησε όσο ανερχόταν στην εκκλησιαστική ιεραρχία μέχρι το τέλος της ζωής του. Αυτός ήταν, σε αδρές γραμμές ο Νεοψυχικιώτης κατά κόσμον Δημήτριος Μάνταλος και κατόπινος Διονύσιος, λειτουργός και απόστολος της ελληνορθόδοξης εκκλησίας!
Αιωνία του η μνήμη· οι Νεοψυχικιώτες και όλοι όσοι τον γνώρισαν θα τον θυμούνται πάντα με ευγνωμοσύνη και αγάπη.
Γράφει ο Νίκος Γκαρόζης
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top–nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
