…ένα αντίο στην Κατερίνα

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

…ένα αντίο στην Κατερίνα

Η Κατερίνα Ζαρόκωστα, το γελαστό κορίτσι από το Ψυχικό που τα τελευταία χρόνια έμενε στη Φιλοθέη, η ραδιοφωνική παραγωγός που αγαπήθηκε από το κοινό του Γ’ προγράμματος του Μάνου Χατζιδάκι και κατόπιν της Κρατικής Τηλεόρασης, η εξαιρετική συγγραφέας που μας συνεπήρε με τα βιβλία της, η γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ, η αξέχαστη φίλη μου δεν υπάρχει πια.

Έφυγε από τη ζωή λίγο καιρό μετά την έκδοση του τελευταίου της βιβλίου «Ιστορίες οικογενειακής τρέλας» (εκδ. Σοκόλη)

Σε αυτό το βιβλίο, αναφερόμενη στην ασθένεια που την ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια, γράφει: «Ο ορίζοντας στένεψε αποπνικτικά. Στράφηκα λοιπόν προς τα πίσω όπου τα γεγονότα ουκ απογίνονται. Πίσω, πιο πίσω, παρά πίσω έφτασα στα ξέγνοιαστα φωτεινά καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων. Προχώρησα στην εφηβεία, ως την ενηλικίωσή μου. Το βιβλίο αυτό ήταν για ένα μεγάλο διάστημα το παράθυρό μου στον κόσμο».

Πριν από μέρες μιλήσαμε για την παρουσίαση του βιβλίου μόλις θα περνούσε η πανδημία που μας ταλανίζει.

Δεν προλάβαμε! Την αποχαιρετώ με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα «ένα κομματάκι ουρανός».

«…Πολύ τον λυπόταν τον Εβραίο η Θωμαή, έτσι που ήταν μόνος μες στις ερημιές! καμιά γυναίκα, κανένας φίλος δεν θα ‘ρχόταν ποτέ να κλάψει στο μνήμα του. Και πώς θα συγχωριόταν, πώς θ’ ανέβαινε η ψυχή του στον ουρανό, αν κάποιος ζωντανός δεν της χάραζε με τα δάκρυά του τον δρόμο; Αποφάσισε να τον κλάψει εκείνη. Προσπάθησε, αλλά δεν έβγαιναν τα δάκρυα. Είπε τότε να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Αλλά τι προσευχή να πει; Ήταν σίγουρη πως οι ρωμαίικες προσευχές δεν θα του άρεσαν του πεθαμένου. Βρήκε λοιπόν μια δική της. Έκανε μικρά πηδηματάκια γύρω γύρω από τον τάφο, μουρμουρίζοντας λέξεις που της φαίνονταν το ίδιο ακαταλαβίστικες μ’ εκείνες που έβλεπε χαραγμένες πάνω στην πέτρα. Κι αυτή ήταν η προσευχή.

Τίτλοι βιβλίων

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΑΤΟΙ, νουβέλα για παιδιά. Κέδρος 1983, Καστανιώτης 1997, 3η έκδοση 1999.
Όπου οι γάτοι αποδεικνύονται ωριμότεροι απ΄ τους ανθρώπους, γίνονται φίλοι με τον χειρότερο εχθρό τους και συγχωρούν αυτούς που αγαπούν ακόμα κι αν αυτοί τους έχουν πληγώσει.

ΤΟ ΛΕΚΑΝΤΩ, συλλογή διηγημάτων, Χατζηνικολή 1986.
Οκτώ διηγήματα που πραγματεύονται, το καθένα με τον τρόπο του, τη δύσκολη ερωτική ζωή της γυναίκας.

ΤΟΜΕΚ, νουβέλα, Νεφέλη 1992, Καστανιώτης 1998.
Μέσα από την γνωριμία του με την μαντάμ Σουζύ, ξακουστή μάντισσα από την Μικρά Ασία, καθώς και μέσα από τον έρωτα του με την Μάρθα, ο νεαρός Τόμεκ (χαϊδευτικό του Θωμά στα πολωνικά), γιος πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου, βρίσκει επιτέλους αυτό που ποθούσε: μια θέση στον κόσμο.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΧΑΔΙ, νουβέλα, Καστανιώτης 1996, 3η έκδοση 1997.
Δεκαετία του ’50, καλοκαίρι, μυρωδιές από πεύκο και σκίνο. Η νεαρή ’Αρτεμις είναι μοιρασμένη ανάμεσα στον έρωτα της για τον σαλπιγκτή του παρακείμενου στρατοπέδου και στην ερωτική φιλία που την συνδέει με τον πρώτο της εξάδελφο.

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙ ΟΥΡΑΝΟΣ, μυθιστόρημα, Καστανιώτης 2000, 11η έκδοση 2004.
Η ιστορία μιας οικογένειας με φόντο τα ενενήντα τελευταία χρόνια του Ελληνισμού. 1908 – 1988. Έρωτες κάτω απ΄ τον αστερισμό του πολέμου, οικογενειακά μυστικά, δυνατά πάθη. Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, τη μνήμη, την ελπίδα, αλλά και για τη δύναμη της αγάπης που υψώνεται πάνω από καταστροφές και πολέμους.

ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗ, ιστορίες, Καστανιώτης 2005.
Επτά ιστορίες μιλάνε γι’ αυτή την πολύπαθη και πολυτραγουδισμένη σχέση. Μητέρα και κόρη: σχέσεις στοργής και εχθρότητας. Ως τη νίκη της μιας πάνω στην άλλη. Ως τη συμφιλίωση. Ως την τελευταία πνοή.

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ, (IN DER SONNE DES MITAGS), διηγήματα, δίγλωσσο έκδοση (ελληνικά και γερμανικά), Νόστος 2005.
Ακόμη και κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού που πλημμυρίζει τον κόσμο με φως, λιγοστεύοντας τις σκιές, άνθρωποι και πράγματα δεν είναι μόνον αυτό που δείχνουν. Αυτά τα τρία διηγήματα επιχειρούν να ανιχνεύσουν κάτι από το κρυμμένο εκείνης της ώρας.

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ, διηγήματα, Καστανιώτης 2009. Έξι διηγήματα με ήρωες που μετεωρίζονται ανάμεσα σε αντικρουόμενες επιθυμίες. Κι όταν φτάσει η ώρα της κρίσης ποιος μπορεί να πει αν αυτό οφείλεται στην πανουργία του έρωτα και της τύχης ή στις παγίδες που έστησαν οι ίδιοι στον εαυτό τους.

ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΡΑΖΗ, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο 2016. Πρόκειται για το δεύτερο μυθιστόρημα ενός δίπτυχου (το πρώτο ήταν το «Ένα κομματάκι ουρανός» ) που ασχολείται με την αρχή και την εξέλιξη της ζωής των Μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα εστιάζει κυρίως στους Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες. Ανάμεσά τους οι αδερφές Ραζή, Μέλπω, Τέτα και Χαρίκλεια που ζουν στη μια όχθη και ονειρεύονται την άλλη. Ευτυχισμένες οι μέρες στην Πόλη πριν απ’ την Καταστροφή, δύσκολο το ξεκίνημα στην Ελλάδα όπου μετατράπηκαν αυτομάτως σε πολίτες Β΄κατηγορίας, πρόσφυγες. Ακολουθούμε την πορεία της καθεμιάς, διαπιστώνοντας πώς η Ιστορία επηρεάζει τη μοίρα ενός ατόμου. Το βιβλίο αγκαλιάζει και τη δεύτερη γενιά και φτάνει μέχρι την Μεταπολίτευση.

Νέλλη Λάβδα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Σχετικές δημοσιεύσεις