ΣΧΟΛΙΑ…

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Υπάλληλοι δύο ταχυτήτων;

Η ερώτηση έγινε από τον ανεξάρτητο σύμβουλο  Δημήτρη Γαλάνη κι αφορούσε την περίπτωση αθλητή που διορίστηκε -ως υπάλληλος,  με τις ευεργετικές διατάξεις της σχετικής νομοθεσίας , στο Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, και… ξέχασε επί ένα χρόνο και βάλε να πατήσει στη δουλειά του! Και πληρωνόταν; Φυσικά και ο μισθός έπεφτε κανονικά –περί ευεργεσίας επρόκειτο!

Γίνονται αυτά τα πράγματα; -θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας. Ε, μάλλον γίνονται όπως αποδεικνύεται.

 

Και καλά, κανείς δεν πρόσεξε ότι επί ένα χρόνο ένας υπάλληλος δεν εμφανίστηκε στο πόστο του; Τώρα, αυτοί που έπρεπε να το προσέξουν, δηλαδή οι άμεσοι προϊστάμενοι… τι να πούμε; -δεν το πρόσεξαν, μάλλον αλλού κοιτούσαν!  Το πρόσεξαν, όμως, αυτοί που δεν έπρεπε να το δουν –τουτέστιν οι άλλοι συνάδελφοι του αόρατου ευεργετούμενου που χτυπούσαν κάρτα και δούλευαν οκτάωρο καθ’ όλο το διάστημα της ευεργεσίας.

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν αρχικά οι αντιδράσεις, σαν υποβόσκοντες ψίθυροι, και κορυφώθηκαν στην πορεία. Και κάπως έτσι έφθασαν μέχρι εμάς σαν αγανάκτηση!

Όχι ότι το θέμα δεν ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο, δυο φορές το έφεραν οι κύριοι Γαλάνης και Παπαχρόνης. Ο Δημήτρης Γαλάνης, μάλιστα, διευκρίνισε ότι ως ορίζει η νομοθεσία, όσοι αθλητές διορίζονται στο δημόσιο μετά το πέρας της εργασίας τους μπορούν να αθλούνται. Κι ότι άδειες μετ’ αποδοχών που δίδονται για αγώνες είναι πενθήμερες κι ότι ο συγκεκριμένος αθλητής –που διορίστηκε τον Ιούνιο του 2017- μέσα στα δύο τελευταία έτη έπαιξε μόνο τρεις φορές, άρα δικαιούτο 3Χ5 ίσον 15 μέρες άδεια! Επ’ ουδενί βέβαια 365 και πάνω!

Και η Δημοτική Αρχή τι είπε; Α, πρωτοτύπησε! Αντιμετώπισε το θέμα με τη μέθοδο της μετατόπισης ευθυνών! Ότι κάνει πάντα δηλαδή, τουτέστιν: δε φταίμε εμείς, η Πολεοδομία φταίει ή το ΣτΕ ή το ΥΠΕΚΑ ή οι απλοποιήσεις αδειών ή Κεντρική Πολιτική Σκηνή! – και πάει λέγοντας!

Εν προκειμένω φταίνε αυτοί που τον διόρισαν και επιπλέον θα γίνει ΕΔΕ (ένορκη διοικητική εξέταση σημαίνει) και ό,τι αποφασίσει η ΕΔΕ… Και; Ε, θέλετε κι άλλα; Εντάξει, θα συνεχίσουμε.

Καλά, πολιτική ευθύνη δεν υπάρχει; -θα ξαναρωτήσετε. Αν υπάρχει; -και μεγάλη,  ώμοι υπεύθυνοι να τη σηκώσουν δεν μας βρίσκονται!

Αφήστε που αναρμόδιοι συνυπεύθυνοι βγαίνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τρολάρουν την κατάσταση και προκαλούν συμφόρηση στους υπαλλήλους που αφρίζουν από θυμό κυριολεκτικά. Κι όταν εξοργίζονται οι εργαζόμενοι…

Αμ, δεν τα πράξατε καλά κύριοι της Διοίκησης… Όχι βέβαια, δημιουργήσατε αποστήματα δυσαρέσκειας∙ αφήστε που δε δείξατε το δέοντα σεβασμό στο δημόσιο χρήμα. Πφφ! Άσκεφτα το σκορπίσατε! Άραγε, είναι η μόνη περίπτωση που δημόσιο χρήμα ανεμοσκορπίζεται; Αναρωτιέμαι, δεν ξέρω.

 

«Η φυσιογνωμία του Προαστίου μας»!

Επί το αναλυτικότερο η φράση συνοδεύει τις καλές, αγαθές προθέσεις των αιρετών να προασπίσουν την ιδιαιτερότητα των δύο κηπουπόλεων με την αποκλειστική κατοικία  και το ημιαστικό Νέο Ψυχικό με την αμιγή κατοικία.

Την προηγούμενη τετραετία, μάλιστα,  αλλά και την τρέχουσα πενταετία, προεκλογικά  η ατάκα έπαιξε πάρα πολύ και σε όλους τους τόνους∙ υπήρξαν κάτι κρεσέντα ανεπανάληπτα που άγγιζαν το διαπασών και δονούνταν η ατμόσφαιρα από αυτοδιοικητικά ρίγη ώρες μετά!

Μάλιστα, τόσο ήταν το πάθος των υποψηφίων των δύο κηπουπόλεων, αλλά και η αυταρέσκεια, και η υπεραισιοδοξία και η πίστη συνάμα ότι μόνο αυτοί μπορούν να τα καταφέρουν που….

Θυμάμαι τότε, ότι η επαγγελματική ιδιότητα του κυρίου Παντελή Χαροκόπου, ως μεσίτη, αντιμετωπίζονταν από όλους με τη δέουσα φρίκη και τον απαραίτητο τρόμο: μεσίτης; O, LaLa! Oh mon Dieu! Θα μας ξεπουλήσει!

Ενώ οι ίδιοι; Ως μοναδικοί υπεύθυνοι άγγιζαν το θέμα με ιδιαίτερη λεπτότητα κι ευαισθησία, με απαράμιλλη τεχνική και με αφάνταστη, ως αποδείχθηκε, ελαφρότητα!

Κι εμείς; Ψέματα να μην πούμε, μας είχανε ψαρώσει… Ακριβώς, και τους είχαμε πιστέψει. Ατυχώς! Και τώρα οκτώ προς εννιά χρόνια μετά τι βλέπουμε;

Μπορεί να μην δίνω σωστά τον ορισμό της κηπούπολης –αποκλειστική κατοικία με προκαθορισμένες χρήσεις αυστηρά για την εξυπηρέτηση των κατοίκων- αλλά σίγουρα δε σημαίνει τη συνένωση δυο-τριών μικρών καταστημάτων σε ένα μεγάλο –όπως τα πρώην σουβλάκια της κυρά Μαρίας- που θα προσελκύσει πελατεία απ’ όλη την Αθήνα κι όχι μόνο! Σίγουρα δε σημαίνει η Παλιά Αγορά του Ψυχικού να γίνει υπερτοπική –πολύ θέλει, αν κάποια στιγμή συνενωθούν κι εκεί δυο-τρία καταστήματα; Σίγουρα δε σημαίνει η Παλιά Αγορά στη Φιλοθέη να θυμίζει κατάστημα του Φάρου σε πλήρη ανάπτυξη, και σίγουρα δε σημαίνει να ξεφυτρώνει μια χρήση ξενοδοχείου, στην καρδιά του Ψυχικού, και να λειτουργεί συνεχόμενα  εδώ κι ένα χρόνο!

Θα μου πείτε ότι όλα αυτά μπορεί και να είναι αναστρέψιμα, εξάλλου η Δημοτική Αρχή τρέχει να προλάβει και να τα κλείσει. Μπορεί και το ξενοδοχείο να σφραγιστεί. Μπορεί, ίσως και αύριο ή και νωρίτερα από αύριο, ίσως σε λίγο ή και μετά τις εκλογές. Μπορεί… Σημασία  έχει, όμως, ότι το ξενοδοχείο έγινε∙ όπερ σημαίνει ότι ο έλεγχος χάθηκε, και δυστυχώς παραμένει ανοικτή η προοπτική να χαθεί εκ νέου, ανά πάσα στιγμή, και για όποια επιχειρηματική ιδέα ήθελε προκύψει, στα μυαλά των όποιων πιθανών επενδυτών!

Αυτά συμβαίνουν όταν ο εγωκεντρισμός ξεπερνάει τις δυνατότητες κι όταν η τακτική  στοχεύει στη θεραπεία κι όχι στην πρόληψη.

 

Δυνατό χαρτί

Πολύ δυνατό, θα λέγαμε και άκρως μυστικοπαθές! Ο λόγος για τον πρώην Δήμαρχο του Νέου Ψυχικού, τον Παντελή Χαροκόπο, που ξαφνικά κι απρόσμενα έγινε το επίκεντρο ενδιαφέροντος όλων των συνδυασμών. Δηλαδή, ως μαθαίνουμε, όλοι μα όλοι αναζητάνε τη συνεργασία του για την προσεχή εκλογική αναμέτρηση! Βρε, πώς αλλάζουν οι καιροί!

Τώρα,  θα μου πείτε, έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα μπήκε στο επίκεντρο ενδιαφέροντος;  Όχι καλέ, ο Παντελής Χαροκόπος  όπως και το Νέο Ψυχικό εξάλλου, πάντα είχαν την αξία τους. Απλά στις προηγούμενες εκλογές οι ηγήτορες των συνδυασμών επέλεξαν να το παίξουν ως οι μόνοι ικανοί υπερασπιστές των κεκτημένων τους… Μάλιστα! Τώρα όμως που η πραγματικότητα τους καπέλωσε και ο μύθος ξεθώριασε, τώρα αναζητάνε συνεργασίες και στρέφονται –που αλλού;- στις μοναδικές σταθερές που διαθέτει ο τόπος!

 

Υπάρχουν προγνωστικά;

Μπα, ούτε κατά διάνοια! Εδώ πρόκειται για τις πιο δύσκολες εκλογές που έγιναν ποτέ, όλες οι εκπλήξεις παίζουν. Και μιας και δεν εξασφαλίζεται η αυτοδυναμία, καθώς κόπηκαν τα μπόνους, το αποτέλεσμα δεν προδικάζεται ούτε κατά προσέγγιση. Προς το παρόν βέβαια, αλλά ακόμα και μετά την πρώτη και τη δεύτερη Κυριακή ακόμα και τότε δύσκολο θα είναι να εκφραστεί κανείς με βεβαιότητα, καθώς δεν θα ξέρουμε μέχρι τελευταία στιγμή ποιος θα συνεργαστεί και με ποιόν και τι ανατροπές θα υπάρξουν.  Κι αυτό είναι και το ρίσκο που παίρνει ο τοπικός τύπος…. Ακριβώς, στηρίζεις κάποιον και στο πάρα πέντε σου προκύπτει συνεργάτης με τον «αντίπαλο»! Να χτυπήσουμε ξύλο!

 

Τα κολωνάκια

Εννοείται ότι μιλάμε για τα κολωνάκια στις γωνιές των δρόμων, αλλά και στο διάζωμα της Δημ. Βασιλείου στο Νέο Ψυχικό κι ότι επιμένουμε να αντικατασταθούν με διαπλατυσμένα πεζοδρόμια και παρτέρια με χαμηλή βλάστηση. Γιατί; Γιατί έτσι θα είναι πιο όμορφα.

Καλά, θα επισημάνει ο αντικειμενικός παρατηρητής: τα κολωνάκια σας μαράνανε; Δε βλέπετε ότι στο Νέο Ψυχικό ξεπήδησαν χρήσεις επιχειρηματικές ακόμα και στην αμιγή κατοικία;

Δε βλέπετε ότι κάθε κατάστημα στο Φάρο –παρά την απαγόρευση, φέρει και τα τραπεζοκαθίσματά του; -εκείνες πια οι πρασιές στην Ολυμπιονικών χάρμα οφθαλμών με τα τραπεζάκια τους.

Δε βλέπετε τα απεριποίητα παρτέρια, τα εγκαταλειμμένα βούνερφ, το πράσινο που απλά επιβιώνει;

Δε βλέπετε ότι πέρα από μπαλώματα και συντηρήσεις έργο δεν έγινε; -εδώ το σιντριβάνι βάψανε στην Αγία Σοφία, άντε και δυο χέρια βερνίκι περάσανε τις πέργκολες και μιλάνε για γενική ανακατασκευή!

Δε βλέπετε το κυκλοφοριακό που σας έπνιξε; Τις ανύπαρκτες θέσεις στάθμευσης που θα αναγκαστούν να τις εφεύρουν μέσα στον οικιστικό ιστό;

Δε βλέπετε πια τίποτα;

Καλέ, τα βλέπουμε κι αυτά κι άλλα πολλά…. Δεν είναι ότι δεν τα βλέπουμε, αλλά αν φεύγανε τα κολωνάκια δεν θα ήτανε πιο όμορφα;

Παρεμπιπτόντως, όλη αυτή η στομφώδης επιχειρηματολογία –συνοδευμένη με το ανάλογο ύφος συγκατάβασης,  που αναπτύχθηκε στο προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο, για «τα κολωνάκια που σώζουν ζωές» ήταν απλά για εσωτερική κατανάλωση; Έτσι για τη στιγμή; Για να πάρουν τον αέρα της κουβέντας;

Ρωτάω, γιατί δεν είδα να δώσουν καμιά σημασία στα δυο-τρία σημεία περιορισμένης ορατότητας που τους δώσαμε και που πράγματι ελλοχεύουν κινδύνους για τις ζωές πεζών και εποχούμενων.

Αφήστε που αν το αποφασίσει η Τ.Υ. και στείλει ένα-δυο υπαλλήλους στο δρόμο θα βρουν και θα καταγράψουν πολλά ακόμα επικίνδυνα και χωρίς ορατότητα σημεία. Αν φυσικά… τους ενδιαφέρουν οι ζωές μας και το καλό μας κι όχι αποκλειστικά να βάζουν κολωνάκια!

 

Το Ο.Τ. 16 Φιστικιές, οι χαμένες ευκαιρίες και η φυλλάδα!

Δημοτικό Συμβούλιο στις 3 Δεκέμβρη και στα προ ημερησίας θέματα πήραμε μια ακόμα κρυάδα… Ναι, καθώς μας πληροφόρησε η πρόεδρος ότι χάθηκε και από τις Φιστικιές ο χώρος που μας παραχωρούσαν σε κοινή χρήση. Θυμάστε που μαζί με τον χώρο που θα μας παραχωρούσαν από τον Πλάτωνα συν το δρόμο θα αποκτούσαμε πάνω από πέντε  στρέμματα κοινόχρηστου πράσινου; Το είχαμε γράψει το Μάιο του 2013 (πρωτοσέλιδο παρακαλώ) και το είχαμε αναγγείλει με τη δέουσα συγκίνηση. Τότε μάλιστα, η εισφορά σε γη που πρότεινε το υπουργείο ήτανε το 32% του συνολικού ακινήτου. Θυμάστε; Ήτανε τότε που η Δημοτική Αρχή ανακάλυψε ότι μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερη γη, καθώς στον υπολογισμό της εισφοράς λαμβάνονταν υπόψη το ιδιοκτησιακό καθεστώς που ίσχυε τη χρονική στιγμή της απαλλοτρίωσης. Και ξεκινήσανε τις ενστάσεις… Κι αναρωτιέται κανείς τώρα, αν δεχόντουσαν ότι μας πρότειναν μήπως  προλαβαίναμε και το παίρναμε; Γιατί κινηθήκαν ως Δήμος αρχές του 2013 με βάση το ν.4067/2012, ενώ οι ιδιοκτήτες προσέφυγαν στο ΣτΕ και η απόφαση βγήκε με βάση τον ν.4351/2014. Θα προλάβαινε άραγε να βγει η απόφαση μέχρι να αλλάξει ο νόμος;

Πάντως, όπως και να το δούμε, έχουμε να κάνουμε με χαμένες ευκαιρίες. Γιατί; Δεν ξέρω πια, κάτι πάει στραβά και η Δημοτική Αρχή δε φαίνεται να ξέρει άλλο τρόπο να διεκδικεί από το να χώνει ένα σκασμό λεφτά σε δικηγόρους για προσφυγές κι ενστάσεις!

Εδώ πρότεινε ο κύριος Κανελλάκης να επανέλθει η Επιτροπή Κοινοχρήστων Χώρων, που είχε συσταθεί προ ετών με τους αρχηγούς των συνδυασμών και χάρασσε πολιτική. Επισημαίνει ότι χάρη στην Αυτοδιοίκηση έχουν κερδηθεί πολλοί κοινόχρηστοι  χώροι.  Το καταθέτει, λοιπόν, σαν πρόταση και περιμένει απάντηση, αλλά η πρόεδρος επιμένει ότι άλλαξε η πολιτική του ΥΠΕΝ και οι κοινόχρηστοι χώροι πρέπει να αποζημιώνονται. Επιμένει ο κύριος Κανελλάκης ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο στο οποίο μπορούνε να στηριχτούνε (ο ν.2508/1997) σκέπτεται η πρόεδρος μήπως μπορούνε να στραφούνε στο Πράσινο Ταμείο, πιέζει εκ νέου ο Νίκος Κανελλάκης και ζητάει χάραξη κοινής γραμμής όχι μόνο από τη σημερινή Διοίκηση… και πάνω που πάει να στρώσει η κουβέντα και ίσως κάτι να γίνει, αναλαμβάνει ο κύριος Καριώτης να εξηγήσει τι σημαίνει κοινόχρηστος χώρος..

Ε, δε μας θέλει η τύχη με τίποτα! Δεν είναι που δεν είναι μαχητική η σημερινή Δημοτική Αρχή μπαίνει σφήνα κι ο πρώην αντιδήμαρχος, πολύ ήθελε πια να ξεστρατίσει η κουβέντα;

Πάντως το θέμα δεν μπορεί να κλείσει έτσι. Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να κερδηθεί και ο παραμικρός χώρος πρέπει να δοθούν όλες οι μάχες, μία προς μία. Και η αντιπολίτευση σύσσωμη είναι συνυπεύθυνη! Τι κάνουνε εκεί παίζουνε με τα λόγια; Γιατί κανείς άλλος δεν επέμεινε και το θέμα έληξε και μπήκαμε στα θέματα της ημερήσιας διάταξης; Πώς μπορούνε να τα παρατάνε έτσι; Εδώ για τις δυσοίωνες προοπτικές που ανοίγονται με τη συνένωση των καταστημάτων στα «σουβλάκια της κυρά Μαρίας» μιλάγανε τρεις ώρες! Μήπως γίνεται να ξεφύγετε από τα στενά τοπικιστικά όρια και να δείτε και αυτό το θέμα των ελεύθερων χώρων με το ανάλογο ενδιαφέρον;

 

Εξάλλου αυτή είναι η δουλειά της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής, δηλαδή να έχει όραμα και να πιέζει και να διεκδικεί δυναμικά για την υλοποίησή του! Εν η προκειμένω η προάσπιση των ελεύθερων χώρων αποτελεί προεκλογική δέσμευση όλων των συνδυασμών. Ε, ήρθε η ώρα να το υλοποιήσετε! Δώστε εσείς τις μάχες σας κι ας πάνε χαμένες –που δε θα πάνε, καθώς από τις μαχητικές διεκδικήσεις πάντα κάτι καλό βγαίνει. Από την παραίτηση πάλι τίποτα καλό δε βγήκε, να το θυμάστε!

Και τι ήθελε να πει ο κύριος Καριώτης και διέκοψε την τόσο σημαντική  συζήτηση; Α, ήθελε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να ξεκαθαρίσει ότι ένας κοινόχρηστος χώρος είναι κοινόχρηστος όταν χαρακτηριστεί ως τέτοιος και για να χαρακτηριστεί χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις! Διότι κάποια φυλλάδα (εμάς εννοεί, κανένα άλλο έντυπο δεν ασχολείται με τέτοια θέματα ουσίας) έγραψε ότι χάθηκε κοινόχρηστος χώρος! Τι να πούμε; Ό,τι θυμάται κανείς κι όποτε το θυμάται χαίρεται…

Χαιρετίσματα, λοιπόν, καλέ και γλυκομίλητε  άνθρωπε, αλλά κοινόχρηστος θεωρείται ένας χώρος από την ώρα και το λεπτό που αρχίζουμε να μαχόμαστε και να αγωνιζόμαστε για να τον κερδίσουμε! Επί της ουσίας, εντάξει; Γιατί τυπικά είναι όπως μας τα είπες.

Επίσης, οι κοινόχρηστοι χώροι κερδίζονται όταν η Διοίκηση αγωνίζεται γι αυτούς κι όχι όταν απλά μας επεξηγούν τι σημαίνει. Κατανοητό;

Καταλάβατε κι εσείς φίλτατοι αναγνώστες; Αν η κατάσταση δεν ήτανε όντως για κλάματα θα είχαμε γελάσει πολύ…

 

Δημοτικά τέλη

Το πρώτο θέμα της ημερήσιας διάταξης και η συζήτηση προχώρησε κι ένα βηματάκι παραπάνω από τα συνηθισμένα, καθώς  ο Δημήτρης Γαλάνης έκανε λόγο για διαχείριση και πολιτική και πάνω στη διαφορά των δύο εννοιών βάσισε την τοποθέτησή του, αλλά και ο Γιάννης Δελακουρίδης και ο Νίκος Ζερβός και ο Νίκος Κανελλάκης μας ξάφνιασαν ευχάριστα με τις τοποθετήσεις τους.

Το νέο αίμα, θα λέγαμε! Οι νεαροί άντρες που κάνουν ήδη τη διαφορά, αλλά και οι λίγο μεγαλύτεροι με τις φρέσκιες και πρωτοποριακές ιδέες! Αυτά ακριβώς που χρειαζόμαστε στην παρούσα φάση.

 

Όσο για την παλιά φρουρά ακολούθησε, ως συνήθως,  την πεπατημένη∙ ο Δήμαρχος για παράδειγμα είπε ότι στην περιοχή της Αττικής σε σύγκριση με όσους Δήμους έχουν τον ίδιο τρόπο αποκομιδής –πόρτα, πόρτα με το χέρι- όπως η Εκάλη ή του Παπάγου, έχουμε τα πιο φθηνά τέλη. Κι η κυρία Πετρίτση Μουράντ απαντώντας στον κύριο Χαροκόπο –που με αξιοθαύμαστη υπομονή, διεκδικεί ισότιμη μεταχείριση και για τις τρεις Κοινότητες- είπε ότι το Ψυχικό, κι οι Ψυχικιώτες εννοείται, αυτόν τον τρόπο αποκομιδής έχουν συνηθίσει… αργούν να μάθουν το καινούργιο! Έτσι μάθανε και δεν αλλάζουν, οπότε κι έτσι θα προχωρήσουν!

Τώρα, τα λέει σοβαρά ή μας γελάει; Δεν ξέρω θα σας γελάσω, δεν θα μου φαινότανε περίεργο όμως αν μέσα από τη συγκεκαλυμμένη ειρωνεία της αντιδημάρχου, η απάντηση ήταν ολωσδιόλου σοβαρή!

 

Επίσης μια ακόμα πιο παρωχημένη εκδοχή της παλιάς φρουράς προχώρησε το σχολιασμό της συζήτησης του Δημοτικού Συμβουλίου και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…. Ουφφφ! Πονοκέφαλο μας προκάλεσε, καθώς από την ώρα της ανάρτησης σπάσανε τα τηλέφωνα, από τις διαμαρτυρίες και στην εφημερίδα και στο σπίτι της γράφουσας. Μέχρι την πόρτα μου χτυπήσανε απαιτώντας: γράψε κάτι! Κάποιος πρέπει να σταματήσει αυτή την κατάσταση!

 

Τώρα εγώ τι να πω; Οι ενήλικες εκφράζονται ελεύθερα και χρεώνονται τις απαντήσεις, κι όχι μόνο καθώς οι προκλητικές συμπεριφορές στιγματίζουν την αυτοδιοικητική τους πορεία.

Όσο για το φίλτατο Γιάννη Καβαλάρη –γιατί αυτόν έθιγε η ανάρτηση- τι να πω; Σιγά μην έχει ανάγκη υπεράσπισης από τη στήλη! Η έντονη προσωπικότητά του, το ήθος του, οι αξιοπρεπείς, σεμνοί και μετρημένοι τρόποι του –βλέπετε διαθέτει λόγο κι επιχειρήματα και δεν έχει ανάγκη τις προκλήσεις, είναι γνωστά σε όλους και μέσα κι έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο. Σε αυτά τα οκτώ χρόνια του Καλλικράτιου Δήμου, ένας αριστερός εν μέσω μιας πλειοψηφίας δεξιών, άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων. Οπότε καταλήγουμε και πάλι ότι εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε  τίποτα παραπάνω.

Μια απορία, όμως, την έχουμε: ο αναρτών όλες αυτές τις καυστικές κι εμπρηστικές ατάκες, είναι από τα δυνατά χαρτιά της διοίκησης;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Σχετικές δημοσιεύσεις