Καθημερινές ιστορίες πολιτισμού

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:
Ο κ. Νίκος Αληπράντης στο εργαστήριο και μπροστά του το υπο κατασκευή μοντέλο Polacca Siabeco Mystique Γαλλική έκδοση. Στην φωτογραφία πλαισίου, μερικούς μήνες αργότερα, το Polacca Siabeco Mystique, τέλεια ολοκληρωμένο .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συνέντευξη με τον έμπειρο και καταξιωμένο μοντελιστή μικροναυπηγικής κ. Νίκο Αληπράντη που μας φιλοξένησε στην οικία και στο εργαστήριο του στο Νέο Ψυχικό. 

Οι δύσκολες συνθήκες που ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να ανταπεξέλθει, γίνονται πολλές φορές τροχοπέδη στην ποιότητα ζωής και τον πολιτισμό όπως αυτός ορίζεται στις μορφές τέχνης. Σε εποχές κρίσης ο Ελληνικός πολιτισμός βοήθησε να μην χαθούν οι αξίες και τα ιδανικά όσων κατοικούν αυτόν τον τόπο. Υπάρχουν πάντα ανάμεσα μας εκείνοι οι άνθρωποι που τον προάγουν με ανιδιοτέλεια και μάχονται για την ιστορία αυτού του τόπου με έναν τρόπο μοναδικό.

Ο κ. Νίκος Αληπράντης στο εργαστήριο και μπροστά του το υπο κατασκευή μοντέλο Polacca Siabeco Mystique Γαλλική έκδοση. Στην φωτογραφία πλαισίου, μερικούς μήνες αργότερα, το Polacca Siabeco Mystique, τέλεια ολοκληρωμένο .

Ο κ. Νίκος Αληπράντης είναι ένας από αυτούς. Συνταξιούχος υπάλληλος τραπέζης και μέλος του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος.  Με πατέρα από την Πάρο και μητέρα από την Κωνσταντινούπολη, αλλά και με βαριά οικογενειακή ιστορία των παππούδων του που για πολλές γενεές έζησαν στην θάλασσα σαν ναυτικοί και ψαράδες δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από την αγάπη του, την θάλασσα. Ακόμα δε περισσότερα που η γυναίκα του η κ. Κατερίνα κατάγεται και η ίδια από την Σύρο. Όλα τον ώθησαν ώστε να ασχοληθεί με την μικροναυπηγική. Τα έργα του είναι το αποκορύφωμα της τέχνης του μοντελισμού. Τον συναντήσαμε στο φιλόξενο σπίτι του στο Νέο Ψυχικό και είχαμε μαζί του μια ενδιαφέρουσα συνομιλία.

 

 Πότε και πως ‘φυτεύτηκε’ μέσα σας το μικρόβιο του μοντελισμού και ειδικά της μικροναυπηγικής;

Η αγάπη μου για την θάλασσα ήταν αυτή που με ώθησε να ασχοληθώ. Από 8 χρονών θυμάμαι να μου αρέσει η κατασκευή των πλοίων όταν έπιασα να τα φτιάχνω με ξυλαράκια καρφιά και σπάγκους. Συνέχισα με χαρτί και οδοντογλυφίδες και όταν ήμουν νεαρός και έβγαλα κάποια χρήματα, άρχισα να αγοράζω καλύτερα ξύλα τα οποία για να διαμορφωθούν ήθελαν και τα ανάλογα μηχανήματα τα οποία και αγόρασα. Κάπως έτσι έγινε η αρχή. Αργότερα σε ένα ταξίδι στην Σύρο, στο νησί της γυναίκας μου, είδα μοντέλα ενός λαϊκού τεχνίτη με το όνομα Ρολογάς και εντυπωσιάστηκα. Με επηρέασε βαθύτατα.

Με ποια περίοδο κατασκευής και ναυπηγικής ασχολείστε;

Ασχολούμαι  με την κατασκευή των αρχαίων πλοίων μέχρι την εποχή που ο ατμός πήρε την θέση των πανιών. Αύτη είναι η αγαπημένη μου περίοδος στην οποία περιλαμβάνονται και τα μικτά πλοία με πανί και μηχανή. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με εκείνα που είχαν μόνο μηχανοκίνηση και ατμό γιατί εκεί υπάρχει διαφορετική ναυπηγική προσέγγιση.

Επειδή μιλάμε για αρχαία πλοία, σε τι βαθμό ακρίβειας διαμορφώνεται ένα μοντέλο και τι μελέτη χρειάζεται για κάτι τέτοιο;

Υπάρχει μεγάλο εύρος έρευνας για να υπάρξει ακρίβεια κατασκευής. Παράδειγμα είναι η Ελληνική τριήρης για την οποία δεν υπάρχει ούτε ένα αξιόπιστο ναυάγιο που να έχει ανακαλυφθεί. Η γνώση μας έρχεται από τα αρχαία κείμενα που περιγράφουν το πλοιάριο ή από αρχαία νομίσματα που έχουν πάνω τους μια απεικόνιση. Δεν είμαστε όμως ποτέ σίγουροι αν πρόκειται για τριήρης. Πολλές πληροφορίες κατασκευής μας έρχονται από το εξωτερικό. Αρκεί να σας πω ότι αυτοί που σχεδίασαν και κατασκεύασαν την τριήρης ‘Ολυμπιάδα’ σε βάθος χρόνου 25 ετών, ήταν Άγγλοι. Πραγματοποιούνται όμως πολλά σεμινάρια και επαφές με ιστορικούς ή αρχαιολόγους που τους ενδιαφέρει η κατασκευή των αρχαίων πλοίων. Σε άλλες περιπτώσεις υπάρχουν σχέδια από εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού που στα δίνουν έτοιμα.

Η ιστορική ‘Τερψιχόρη’ των αδερφών Τομπάζη

Ακόμα μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση έρευνας ήταν το έργο μου η ‘Τερψιχόρη’ των αδερφών Τομπάζη. Ένα ιστορικό πλοίο που πήρε μέρος στον αγώνα κατά των Τούρκων το 1821. Την αρχική ιδέα την πήρα από έναν ζωγραφικό πίνακα του Αντουάν Ρου και διάφορες άλλες πηγές. Βρήκα στοιχεία της ιστιοφορίας του, που ήταν όμοια με έναν τύπο Αμερικάνικου πλοίου που ονομαζόταν ‘Baltimore Clipper’, και ανακάλυψα ότι οι Υδραίοι ναυπηγοί το αντέγραψαν αλλά άλλαξαν το σκαρί σε μεσογειακό. Αυτό λοιπόν δεν υπήρχε σαν σχέδιο. Το σχεδίασα από την αρχή βασιζόμενος στον πίνακα αλλά και σε γκραβούρες της εποχής και κατόπιν αγόρασα την κατάλληλη ξυλεία και βέβαια έφτιαξα την κλίμακα.

Υπάρχουν αμφισβητήσεις στα έργα σας μόλις αυτά ολοκληρωθούν;

Βάσει αυτών που σας είπα, βεβαίως. Υπάρχει κρίση σε όλα. Σε εμένα προσωπικά δεν έχει τύχει αλλά ο ειδικός με τις δικές του γνώσεις μπορεί να το αμφισβητήσει παρουσιάζοντας στοιχεία δικά του.

Μιλώντας για τα υλικά πώς επιλέγονται και πόσο είναι εύκολο ή δύσκολο να βρεθούν;

Σε αυτό το επίπεδο μοντελισμού εν αντιθέσει με την πραγματικότητα δεν χρησιμοποιούμε ξύλα που έχουν ρετσίνι. Το ρετσίνι βοηθά στο νερό γιατί είναι συντηρητικό και δεν αφήνει το ξύλο να σαπίσει αλλά στην μικρή κλίμακα του μοντέλου δεν είναι διαχειρίσιμο. Χρησιμοποιούμε λοιπόν ξύλα όπως το μαόνι σε διάφορες ποιότητες, καρυδιά, ανιγκρέ, οξιά και το φλαμούρι που είναι ξύλο αρωματικό και δεν πιάνει σκουλήκια καθώς και διάφορους καπλαμάδες. Παίζει ρόλο η ελαστικότητα και η αντοχή. Μετά έχουμε διάφορα είδη σπάγκων και βαφές για την ακρίβεια των χρωμάτων και βέβαια τα πανιά που είναι βαμβακερά.

Τι χρόνος χρειάζεται περίπου για να ολοκληρωθεί κάποιο μοντέλο;

Περίπου 300 ώρες.  

Υπήρξε ποτέ η σκέψη ότι μπορεί αυτή η ενασχόλησή σας με την μικροναυπηγική να προχωρήσει πιο μακριά από ένα χόμπι; 

Όχι. Πολύ δύσκολο. Δεν υπάρχει πολύς χώρος για βιοπορισμό στον μοντελισμό των πλοίων. Δεν είναι ας πούμε σαν την ζωγραφική που είναι ευρέως διαδεδομένη. Οι άνθρωποι που ασχολούμαστε με αυτό το είδος του μοντελισμού είμαστε όλοι χομπίστες. Υπάρχουν επαγγελματίες αλλά αυτό που προέχει είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις και βέβαια στην δική μου περίπτωση την θάλασσα και την Ελλάδα που είναι δεμένη μαζί της.

(Πκτώβριος 2018)

 

 

 

Αν θέλετε ακολουθήστε μας, κοινοποιήστε ή κάνετε like:

Σχετικές δημοσιεύσεις